.

we will...proceed...

2006-03-26T08:27:00.000-08:00

I <3 youtube

2006-02-24T06:13:00.000-08:00

Hail youtube! Ongetwijfeld de beste cyber-uitvinding sinds soulseek, ik kan zelfs weer genieten van de NBA All Star Dunk Contest, ooit kwam er elke vrijdag een voor iedereen toegankelijk half uurtje NBA op Filmnet, ik was aan de buis gekluisterd. Nu ruim acht jaar niet meer op competitie niveau gespeeld maar als je dit....

....weer ziet. Die gast is dus 1 meter 80, hier krijg ik enorme kriebels van in mijn buik. Zonde dat Canal+ zo duur is maar god bless youtube.

Check hier de hele dunk wedstrijd, kids is flyin'! Heerlijk!

1.21.2

2006-02-21T12:12:00.000-08:00

Bas 'jazz motherfucker' Ickenroth en ikzelf presenteren op KindaMuzik: De Ultieme Instrumentale Top50

Een danige klus, maar wel de moeite. Hier valt dan ook niet aan te tornen!

.nu.

2006-02-19T05:44:00.000-08:00

Allemaal kopen die plaat. nu.

en theo de pejo is terug, uiteraard

Driedubbele espresso

2006-02-18T07:58:00.000-08:00

Jezus Christus op zijn kop aan het kruis zeg. Sortsind. Natuurlijk had ik eerder naar Martijn moeten luisteren en deze gitzwarte klomp verderf meteen moeten opsnorren maar dat kwam er pas gisteren van. Zwarter dan dit krijg je ze niet. De duivel rent hier nog van weg met een keutel van zijn benen druipend. Ik trek dit niet in één luistersessie, echt niet.

Youre my American thighs

2006-02-15T10:50:00.000-08:00

guitar's fuckin future

Kwijlend, in Hasselt, alweer ja. In Hasselt ligt een grote portie van mijn lichaamsvocht, maar dat is niet geheel zonder reden. Vorig jaar waren het de Magik Markers, ik had zelden zoiets meegemaakt. Nooit eigenlijk, het dichtst in de buurt kwam een intense sessie van AC/DC's Thunderstruck op het bed van mijn zusje, samen met mijn zusje. Het leek een spel maar ik was oh zo serieus, hetzelfde gold voor de Magik Markers, alleen, zij konden spelen, of speuluh, raggen. Zij werden een met de elektriciteit die van hun instrumenten spatte. Zangeres/gitariste Elisa Ambroglio (links op de foto, aaw) ging/gaat tekeer als de geest van Patti Smith op morfine terwijl ze brute liefde met haar gitaar bedrijft. Drummer Pete Nolan speelde/speelt zo strak als een oerknal-metronoom, hij legt de basis die er eigenlijk niet is, vrij maar voldoende aanwezig om het aards te houden. Bassiste Leah Quimby als de stoïcijnse schone, vol vuur onder die kalme buitenkant.

Sindsdien ben ik op zoek naar de evenaring van die belevenis, totnutoe zonder veel geluk. Hun albums en de vele bootlegs en live opnames gaan allemaal schuil achter een waas van amateuristische opnames. I Trust My Guitar Etc... leek daar verandering in te brengen maar bood als geheel te weinig houvast. Nu is er A Panegyric to the Things I Do Not Understand en hier was ik al die tijd naar op zoek. Dit is de eerste keer dat ik de energie voel die ik toen in Hasselt voelde. Die tomeloze drang naar een vrijgevochten rock 'n' roll spirit is hier volop aanwezig. De gitaar als geleider voor een botsing tussen creativiteit, eigenzinnigheid en de vurige basis van pure rock 'n' roll verkracht, zoals het hoort. Zoals Harry Pussy dat deed, zoals Wolf Eyes dat doet. Zoals Sonic Youth ons met Confusion Is Sex ooit beloofde. Ik zou er nog meer over kwijt kunnen maar dat bewaar ik voor mijn KindaMuzik recensie. Ik waarschuw jullie wel als die online staat, je kunt hem ook gewoon net als ik meteen bestellen bij Volcanic Tongue of het label waar hij op uitgebracht is, Gulcher.

gewoon ff lekker, man

2006-02-13T06:55:00.000-08:00

Even tussendoor, gewoon omdat het zo lekker is, wat heuglijk nieuwsch!

Tony Conrad op )toon) 7

Dit is mega, hiervoor rijd ik van Venlo naar Haarlem, waarschijnlijk.

Twilight bezig met opnames van/ideeën uitwisselen over nieuwe album

Nieuw Xasthur album, Subliminal Genocide, in de maak

Nieuw Leviathan album in de maak + nieuw Lurker of Chalice album in het vooruitzicht

...en Paavoharju op Motel Mozaïque natuurlijk, schitterende line up

Nu ik jullie toch spreek, allemaal aan de Julie Mittens! Ons eigen Fushitsusha-lite, binnenkort spreek ik ze voor Gonzo, check die shit

Geestig

2006-02-11T06:57:00.000-08:00

lees: Schaap of geit?

Een serie interessante artikelen in de New Scientist (link via) waaronder dit stuk waarin wordt ingegaan op het onderscheid tussen personen die paranormale ervaringen hebben en personen die daar schijnbaar immuun voor zijn. Lees dat stukje! Kort:

"The animal terminology stems from a passage in the Bible about a shepherd sorting through his flock to separate the sheep - representing the nations that believe in God - from the goats, or those that do not."

Schaap of geit, ik ben duidelijk een geit maar wat ben jij?

Inhakend op muzikaal vlak kom je dan snel terecht bij The Ghost Orchid: An Introduction to EVP, dat afgelopen maand opnieuw is uitgebracht door Ash International. Helaas heb ik die promo aan iemand anders gegeven, typisch geitengedrag ja. Ik heb die plaat dus nog niet gehoord maar er spelen andere voorbeelden door mijn hoofd die veel meer tot de verbeelding spreken. Want of iets suggestie of realiteit is doet er in een fantasie niet toe, die kun je zo kleurrijk maken als je zelf wilt. Muziek (gehoor) lijkt daarbij de sterkste stimulator. Veel meer dan smaak of gevoel stimuleert muziek (geluid) je fantasie. Een luchtbel in de verwarming als je 's avonds je bed instapt leidt redelijk snel tot gedachten over inbrekers, geesten, je schoonmoeder etcetera. Bij een prikkel in je zij denk ik eerder aan een doornenstruik dan aan een ninja ster, bij de geur van verbrande materie denk ik eerder aan mijn oven dan aan een enthousiaste pyromaan. Muziek stimuleert omdat het je fantasie constant voedt, het geeft je een set kleuren, vormen en tekens die je in je eigen hoofd gaat rangschikken. De meest intense platen (hoogst persoonlijk, al lijken er enkele algemene voorbeelden te gelden¹)laten je dat onbewust doen zodat de fantasie zich moeiteloos door de realiteit weet te weven.

Veel van die momenten hangen samen met dagenlang absorberen, iets dat in deze download-tijd nog maar zelden voorkomt, maar dat hoeft niet perse. Soms is een plaat direct prikkelend en sleept hij je meteen mee naar een speciale plek. Ariel Pinks The Doldrums had voor mij een dergelijk effect. Zeer regelmatig en binnenkort meer, hierover. Dit is namelijk het gebied waarin muziek me het meest aanspreekt, tussen het bewuste en onbewuste.
Mede geïnspireerd door verschillende posts hier, hier en hier. Hauntology y'all

[¹ Can - Tago Mago, Brian Eno - On Land, Tim Buckley - Starsailor, Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady ..... en meerrrrr. Recentelijk bijvoorbeeld Lurker of Chalice]

Jonge geesten

2006-02-08T20:19:00.000-08:00

Ik was even vergeten hoe goed Han Bennink ook alweer was maar na afgelopen zondag ben ik weer eens met mijn neus op het heerlijke feit gedrukt. Wat een mooie gedachte om te weten dat je zomaar even een van 's werelds beste drummers mag zien in het miezerige (het regende) Venlo. Het was niet bijzonder druk en ik had het idee dat de mensen die er waren zich merendeels focusten op het saxofoonspel van Benjamin Herman terwijl Bennink in zijn eigen universum de show stal. Bennink prikkelt, alleen al zijn mimiek is genoeg om een zaal van levensvreugde te voorzien. Hij bezit een kinderlijk enthousiasme, nog steeds, dat als een virus overslaat op zijn toeschouwers. Waaronder ook een tweetal kinderen deze zondag, die tussen de twee sets (ze deden er dus twee, het kon niet op) zelfs even de kleedkamer binnenliepen om een tekening te laten signeren. De twee kwamen terug met quotes van Bennink waar ik stiekem erg om moest grijnzen. Ik ben ze helaas vergeten, het bracht me wel op de gedachte dat Bennink door een stel kinderen geïnterviewd zou moeten worden. Dat levert volgens mij een schitterend artikel op. Eenmaal thuis surfde ik direct naar Benninks site en wat zie ik daar? Brieven van kinderen aan hun muziekleraar die Bennink onlangs uitnodigde om een masterclass te geven. Die brieven als het bewijs van Benninks eeuwigheid. Daar doet hij het voor.

Nog zo'n gedachteflard die me te binnenschoot is dat Bennink met zijn percussionele speelsheid erg dicht bij die ongeremde kinderlijkheid van Animal Collective en Ariel Pink in de buurt komt. De muziek verschilt als appels en peren maar de essentie is hetzelfde: plezier.

Veertig jaar geleden deelde hij podia met Eric Dolphy en Wes Montgomery en nog steeds blaakt hij van spelvreugde. Respect.
Ik wordt klein van bewondering als ik eraan denk dat hij regelmatig met Derek Bailey (r.i.p.) speelde. Nog gunt hij iedereen een kans om bij hem in de buurt te komen, zo speelden ze zondag vooral nummers van contrabassist Ernst Glerums nieuwe album, The Itch. Bennink geniet zichtbaar als Glerum een meeslepende solo van zijn bassnaren laat glijden, als hij een foutje maakt grijnst hij, hij kickt er bijna op. Zelf struikelt hij regelmatig over zijn drumstokken, kwastjes, koebellen en bekkenschalen. Je vraagt je af of hij het erom doet. Hij staat op, schuift zijn stoel naar achteren en gaat zitten, de poten schrapen over de vloer. Pas drie seconden later realiseer je je dat hij geen last heeft van een slapend stuitje maar de stoel bij zijn spel betrekt. Wanneer hij een koebel op zijn snaredrum legt, zijn ogen sluit en om beurten op de rand van de drum en de koebel slaat en die er uiteindelijk afglijdt, vraag je je af of hij niet weet dat die koebel er uiteindelijk afglijdt. Schitterend, genieten van een levende legende. Dat maak je zelden mee.

Aanbevolen:
Eric Dolphy - Last Date
Derek Bailey, Han Bennink en Evan Parker - Topography of the Lungs
Derek Bailey, Han Bennink - Post Improvisation I

Verplicht leesvoer:
The Church of Me over Derek Bailey

smachten naar..

2006-02-04T04:14:00.000-08:00

hummmmmmmmmmmmm

Vraag me eens naar welk album ik het meest uitkijk dit jaar. "Eh rizz naar welk album etc?" Bardo Ponds Ticket Crystals. Vorige week zaterdag sprak ik eindelijk eens met gitarist Michael Gibbons. Na drie jaar aan hun taas getrokken te hebben. Nooit enige reactie dus ging ik er maar vanuit dat ze al trippend door het leven gingen als door Hare Krishna-geïnfecteerde wietrokers. Blijkt toch wel mee te vallen, erg aardige gast en we hebben dan ook anderhalf uur over de nieuwe plaat, freejazz en uhh, zijn beagle gepraat (al heb ik dat laatste maar snel afgekapt). De telefoonrekening zie ik liever niet.
Op de The Wire site staat al een voorproefje van het album, 'Lost Word'. Ik kan maar één ding zeggen: brrrrrrrrrrrrr. Kippenvel, erg mooi. Vooral die mysterieuze Oosterse tinten maken het weer typisch Bardo, feedbacking fo' life. Ik kan niet wachten tot ik het album binnen heb.

dan nog even dit..
...een paar maanden geleden vond ik Darkthrone's nieuwe single 'Too Old, Too Cold' ergens eenzaam in de slskmap van een nog snellere downloadcat dan mijzelf. Eerste oordeel: meh. Teveel Motörhead te weinig Transilvanian Hunger. Nu heb ik de Too Old, Too Cold e.p. binnen en hmmm, dit klinkt stukken beter. Nog steeds meer Motörhead dan TH maar de sound is heerlijk smeuïg, moddervet, drassig en strak. De goth-croon van Nocturno Culto tijdens de Siouxsie cover 'Love In a Void' is bovendien erg overtuigend.

Mag het een riffje meer zijn, mijnheer?

2006-01-31T13:18:00.000-08:00

Hjarnidaudi = hersendood

Ik trek nog maar eens de diepte in, naar het onderzeese Riff-gebergte van Hjarnidaudi om precies te zijn. Pain:Noise:March is het debuut van deze afsplitsing van doemdronologen Hlidolf, een slow-motion stroboscopisch riffmonster, de felverlichte tegenhanger van Black One (minus de vocalen). Hjarnidaudi laat de riffs als metershoge golven tegen graniet aankletsen. Intens, het is zo'n kleurloos woord geworden maar het dekt de lading precies. [via]

Een dagdroom minder

2006-01-27T14:43:00.000-08:00

Mijn eerste Grote Indie Liefde. Ik heb niet zo heel veel echte indie liefdes gehad, ik kan Pavement, de Petrus van de indie nog steeds niet lijen. Hetzelfde gaat op voor Guided By Voices, sla ik ook liever over. Grandaddy daarentegen stal ooit mijn hart met hun melancholische verhaaltjes, Jason Lytle's stem, bitterzoet zo als ik ze het liefst heb, aaide mijn gefrustreerde post-puberbol. De drassige gitaren en de overstuurde synths die altijd melodieus eindigden trokken precies aan de juiste snaren. In deze muziek voelde ik me perfect thuis, ik zou erin kunnen wonen. Nog steeds krijg ik dat gevoel als ik terugkeer naar dat huis. Grandaddy waren gewoon een stel dudes, zoals iemand op I Love Music al opmerkte. Dudes die zingen over dudes-dingen, maar wel met een draai, want anders verveeld het al snel. En een voorliefde voor bizarre titels:

'Collective Dreamwish of Upper Class Elegance'
'He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot'
'Jed the Humanoid '
'Poisoned at Hartsy Thai Food'
'Broken household appliance national forest'

..om er maar een paar te noemen..

Live bleken ze nog groter. Niet grote teen groot maar George Muresan groot. Die lieve, valse keyboarddeuntjes werden opgeblazen tot enorme proporties en die zompige gitaren leken ineens alle energie van het publiek door de snaren te kanaliseren. Eenvoudig groots, groots eenvoudig. Ik stond in een Duitse weide, het Hurricane festival ergens in de buurt van Hamburg. We hadden een uur of zes in de auto gezeten. Niet dat we perse gingen voor Grandaddy. Radiohead speelde, Sigur Ros ook, Underworld. Maar Grandaddy stal de show in een tent die bijna bezweek onder de vochtige hitte van die zomer. Ik had mijn Grandaddy albums al een prominente plek gegeven in mijn cdkast maar toen ik thuiskwam haalde ik ze eruit, poetste ze met grote zorgvuldigheid en plaatste ze helemaal bovenaan. De moneyspot, op ooghoogte, in het midden. Some real High Fidelity shit.
Nerd! yep.

Under the Western Freeway was mijn eerste ontmoeting met de baarden uit Modesto, naar eigen zeggen het meest saaie stad ooit. Volgens anderen ook, trouwens. Achteraf gezien is dit Grandaddy op haar rauwst. Stekelige effecten en speelse melodietjes. Under the Western Freeway was een dagdroom. De opzwepende melancholica van 'AM 180' met zijn raggende gitaren en de buiten-kamperen sfeer van 'Collective Dreamwish of Upper Class Elegance' stonden bol van het tiener-sentiment dat iedereen nog wel in zich heeft en dat af en toe nog eens naar buiten komt gewoon omdat het goed voelt. De baardmannen werden vrienden, dagdroomvrienden. Gewone dudes.

Het tweede album met de wazige titel, The Sophtware Slump, trok me nog verder die dagdroom in. Hier haalden ze hun eigen dagdroomvriend er zelfs bij, ze hadden er zelf ook een:

'Jed the Humanoid'
"[...] when we finished Jed we were so proud / we celebrated / congratulated / for what we'd created / Jed could run and walk, sing and talk and.../ compile thoughts and.../ solve lots of problems / we learned so much from him / a couple years went by an' somethin' happened / we gave jed less attention / we had new inventions / we left for conventions / Jed had found our booze and drank every drop / he fizzled and popped / he rattled and rocked / finally he just stopped"

The Sophtware Slump was anders, zweveriger, dagdromeriger. De vergelijkingen met ELO waren hier pas echt op hun plaats. Uitgestrekte orkestratie, verloren bliepjes. Een dement Kraftwerk die de zon en een stel gitaren hadden gevonden. Hier vonden ze hun gevoel voor abrupte bruggetjes die ineens melancholisch de diepte indoken. De dromerige vocalen tijdens ballads als 'Underneath the Weeping Willow' en 'So You'll Aim Towards the Sky' raakten zowaar precies de essentie van mijn eigen melancholische ik. Dagdromend en bitterzoet.

Sumday was weer een stuk gladder, ze leken uitgespeeld maar ik vond telkens weer een melodie, woordspeling of een snik in Lytle's stem op precies de juiste plaats. Dat maakte ook Sumday weer de moeite waard en nog steeds is het een plaat die in de auto kan rekenen op mijn eigen, zij het, valse inbreng. Nu kappen ze ermee, nog één plaat, Just Like the Fambly Cat en dan is het over en uit. Geen tour meer, niks. Ik moet zeggen dat het me best raakt. Wederom, silly, indiebandjes genoeg, dit, dat, dat dit maar ze hadden mijn hart vast. Ze raakten die snaren, ze eisten die glimlach. Ik begrijp het wel, maar wil het eigenlijk niet weten. "Het leverde niks op", maar wat betekenen zalen vol gelukkige mensen dan?

Kijk nog even naar deze mooie videoclip van 'Jed's Other Poem (Beautiful Ground)' en lees de profetische tekst van 'I Don't Wanna Record No More':

"One...
Two...
Three...
Four...

Tamn the tones
And test the tones
That pre-amp does
Impass the lomes
Continuing the input please
Dial in the gates release
Reverse phase and reverb plates
Will give the instrument some space
Earphone monitor fatigue
Green compression from Jonique
I sound as though I know my stuff
And sure I guess I know enough
But I'm just a dork
And can't really record
I'm sorry I won't say no more
Except for
I don't want to record anymore"

Het ga jullie goed, baarden.

Blaas op plz

2006-01-25T11:23:00.000-08:00

Ten eerste is de albumhoes van Ghostface's Fish Scale (eta 28/02/06) redelijk fascinerend. Geen bling bling, geen uzi's of ak's. Slechts Ghost aan het werk, als de noeste arbeider die hij is. De enige constante in de Clan tegenwoordig. Fish Scale is voorbestemd om op te blazen. Alle ingrediënten zijn aanwezig, Ghostface zit nog steeds vol vuur, gefocust, gepassioneerd vooral. Striving for perfection. Beats van MF Doom, Pete Rock (!), J Dilla, Madlib. Dit voorproefje: 'Back Like That' (real audio), is een gladde soulglijer, vooral door de bijdrage van nieuw r&b talent uit de Jay-z's Defjam stal, Ne-Yo. Punt is dat Ghostface nog steeds zijn verhalen vertelt als geen ander, kalm en realistisch, met het hart op de juiste plek. Oprecht ontroerend zelfs. Met dartelend pianospel en "oeh oeh"'s op de achtergrond, een combinatie die niet te versmaden is. Gooi er nog wat rauwe boombap tracks en wat cameo's van Raekwon, Masta Killa en MF Doom bij en Fish Scale is een winner.

Raekwon bereidt zich ondertussen voor op de release van Cuban Linx II, harten worden angstvallig vastgehouden. Ik lijk wel alleen op de wereld als ik met droge ogen beweer dat Cuban Linx II het goeie spul gaat leveren. Maar met de realiteit op zak en twee tegenvallende albums, The Lex Diamonds Story en Immobilarity, ben ik stiekem best bang dat Rae zijn honger kwijt is. Hij schreeuwt wel van erg gladde daken als hij roept dat we hem nog niet moeten uitvlakken en door zijn album Cuban Linx II te noemen is elk tegenvallend resultaat een catastrofe. Nu of nooit. Er staat enorm veel op het spel. The Vatican Mixtape is een appetizer, veertig tracks, oude shit, collages en wat nieuw spul waaronder een track geproduceerd door Pete Rock waar ik de glinstering nog niet in gevonden heb. Opmerkelijk is het knip- en plakwerk van coupletten van Biggie (rip), Big Pun (rip), Raekwon en Nas. Fuck zeg, ik mis B.I.G. toch wel als ik dit weer hoor. New Yorks vuur in hart en nieren, waarschijnlijk een opname van relatief vroeg in zijn carrière want hier klinkt hij nog net zo gedreven als op 'Juicy', zijn beste track ooit. Big Pun is (was) Big Pun, nooit echt een liefhebber geweest, zijn stem heeft niks extra's, té vlak. De produktie is prachtig (het geluid minder), volle bassen en een subtiele piano. Respectvol, het zijn de stemmen die tellen hier. Als Rae erin komt glimlach ik toch weer breed hoor. Hij komt het best tot zijn recht tussen verschillende karakters, liefst aan de Ghosts zijde natuurlijk. Fingers crossed, steek een kaarsje aan, zeg een weesgegroetje. Alle hens aan dek, ik geloof er nog steeds in.

mp3 | 'Biggie, Big Pun, Raekwon & Nas'

Uit de oude doos: CASS.001

2006-01-22T20:21:00.000-08:00

Grootser dan N.W.A. krijg je ze niet meer, zij stroopten hun mouwen op om de bouwstenen van gangstarap op elkaar te leggen. Zij bouwden de absurde villa waar Snoop, Warren G, Nate Dogg, Too Short, Tha Doggpound en Tupac in zijden kamerjassen met een glas Moët de high rollin' homeboy kunnen uithangen. Er is geen meerdere, zelfs geen gelijke.

De enige westkust supergroep die ze misschien, heel in de verte, met verrekijkers, kan zien is Westside Connection. Ice Cube (the gangster, voormalig N.W.A.), Mack10 (the killer) en WC (spreek uit: dub C, the dopedealer). De chemie is er. Drie diepe, geronde stemmen die er samen één volvette rijmbrei van maken. Geen hoogwaardige poëtische inslagen maar wel rake klappen richting Cypress Hill waar ze toentertijd een akkefietje mee hadden (inmiddels weer bijgelegd, aaw), de Oostkust (met name NYC, Bow Down (1996) werd net na de dood van Tupac uitgebracht, op het hoogtepunt van de Oost-West heibel) en iedereen die, kort door de bocht, niet uit Inglewood, Compton of South Central kwam.

De defensieve manier van tekstschrijven wringt op sommige plekken maar de simpele woordspelingen en dreigende flows van de drie zorgen ervoor dat dat er nauwelijks meer toedoet. De beats combineren het beste van achterover leunende g-funk magie met de frontale bassen van N.W.A. (beiden © Dr. Dre). In het licht van nu, met al die vernieuwende, naar techno hangende beats van Missy, Neger des Heils en Timbaland redt Bow Down het niet al zijn er momenten dat bliepende effecten naar het hier en nu wijzen, maar dat is hier niet het punt. Missy moet het ook niet van haar teksten hebben ("I feel the wind / five six seven / eight nine ten / begin, I sit on Hill's like Lauryn" ??), iedere rapper heeft zijn gebreken, (ssht Rakim).

Bow Down is een wervelwind van gangsta-terminologie ("about to drop the bomb / i'm the mothafuckin' Don / [...] pulling strings with my pinkyring"). De beats zuigen bescheiden en dienen slechts als ondergrond voor de die typische, snauwende Ice Cube flows. Mack10, Ice Cube maar vooral WC, ze beschikken over in steak-jus gedrenkte stembanden, onweerstaanbaar. Westside Connection heeft de rauwe randjes van N.W.A. afgerond en iets van het vuur ingeleverd maar voor onbezonnen genieten van die relaxte westkust hiphop is Bow Down ultiem bevredigend.

mp3 | 'Fuck All the Critics in the NYC

mp3 | 'Gangsta's Make the World Go Round'

mp3 | 'The Gangsta, The Killa and the Dope Dealer'

Die witte shit

2006-01-21T14:41:00.000-08:00

Eindelijk eens een maagdelijk witte lay-out. Ik ben een lay-out hoer, dat was je vast wel opgevallen maar dit is wel okay zo vind ik. Niet die standaard bloggermeuk, een beetje aangepast. Wat meer ruimte voor tekst, lijkt me ook een goede zaak. Als ik nu wat meer tijd kon lenen ergens dan zat het met de inhoud ook wel goed.

Vaste items doen het altijd wel goed, net als Ludo met zijn Jandek serie waardoor ik (tegen beter weten in) toch steeds weer gefascineerd raakte door die maffe kluizenaar. Misschien doe ik een Uit De Oude Doos ofzo. Ik luister tegenwoordig naar een hoop oude hiphop cassettes die ik onlangs vond op de zolder van mijn ouderlijk huis. Van de nood een deugd maken heet dat, sinds ik een '91 bmw (dixit: beamer) rijd zonder cdspeler (oorzaak: luiheid en "i don't give a fuck" mentaliteit).

Later, dus...

en de oren gaan open

2006-01-17T12:55:00.000-08:00

___________________________Wolf Ears?

Het lijkt er een beetje op dat de grenzen tussen experimenteel en 'mainstream' langzaam vervagen. Heel langzaam, heel geleidelijk en beperkt tot een dunne marge maar toch. Motel Mozaique heeft een deel van hun programma voor de opkomende 2006 editie vrijgegeven en het is werkelijk een schitterend staaltje bands boeken van Harry Hamelink en de zijnen. Komen ze: Mogwai, Black Dice!, Wolf Eyes !!!, Akron/Family, Tomán, Vashti Bunyan!

Dat Wolf Eyes op MM staat is toch wel een kleine revolutie te noemen. Dat wordt een frons-festijn, ik ben benieuwd hoeveel man er na de laatste brok feedback nog in de zaal staan.

Ook de line up van het dappere (K-RAA-K)3 Festival 2006 is bekend.(K-RAA-K)3 zoals altijd, op het scherpst van de snede programmerend:

BORBETOMAGUS [us]
BURNING STAR CORE [us]
ESPERS [us]
IDEA FIRE COMPANY [us]
IGNATZ [b]
LSD MARCH [jp]
OREN MARSHALL [uk]
MY CAT IS AN ALIEN [it]
PATTY WATERS & HENRY GRIMES [us]
PHARAOH OVERLORD [fin]
SIR RICHARD BISHOP [us]
WOODEN WAND AND THE VANISHING VOICE [us]

en dan is er nog het FatCat Festival, ook door (K-RAA-K)3 georganiseerd, in het KC België:

VASHTI BUNYAN (UK)
MÚM dj set (ISL)
KEMIALLISET YSTÄVÄT (FIN)
AOKI TAKAMASA + TUJIKO NORIKO (JP)
FOOD FOR ANIMALS (US)
ANTENNA FARM (UK)
AMM (UK)
RADIAN (AUT)
Com.A (JP)
THE IVYTREE (US)
VIBRACATHEDRAL ORCHESTRA (UK)
MAX RICHTER (UK)
MÚM (Gunni & Örvar) (ISL) vs KEMIALLISET YSTÄVÄT (FIN)

en natuurlijk, niet te vergeten: Sunn 0))), Earth, Espers, Wooden Wand & The Vanishing Voice in Paradiso begin maart. Zelfde weekend als het kraak3 festijn dus dat gaat lastig worden.....wat een lente, kan het nog mooier?

Die ouwe

2006-01-15T19:17:00.000-08:00

Hij was altijd bezig. Ik was altijd nieuwsgierig maar ik stoorde hem nooit. Ik hield het stil. Ik wachtte op zijn hand en liet me leiden. Een donker kamertje, rood licht. De verwrongen chemische lucht, het had iets mysterieus. Altijd bezig, met zijn gereedschappen bij de hand, overal. Altijd voorbereidt, geen moment ging hem voorbij. De bewijzen plakken nog steeds op honderden meters papier. Momentopnames van dingen die je je niet herinnert, nikszeggend toen maar allesbepalend nu. Hij was altijd bezig en het was normaal dat hij alleen even voor een kopje koffie naar onderen kwam. In zijn hoofd al zijn volgende stap: bewerken of zo laten? Inkleuren of weggooien? De trap op en weer weg, het donker in.

In het donker zit hij allang niet meer. Overgestapt van de ene naar de andere inspiratie, vol overtuiging en tot ieders verbazing altijd weer gepaard gaand met het nodige succes. Vorige week zaterdag stond er een paginagroot artikel in Dagblad de Limburger, een mooi stuk. Met een gigantische foto. Mijn pa, het is hem gegund.

Dit is de foto waaraan de kop van het artikel refereert. Het heeft me nooit zo gepakt maar zoals in het artikel te lezen is, is het:

"[..]een vondst. Picasso laste twee dinky toys met de bodem tegen elkaar en plots was het een apenkop. Dan heb je zelf ontelbare malen een rendiergewei gezien, maar niet de potentie die het heeft om iets heel anders gestalte te geven. Je moet het zien."

Zo bekeken is het ineens niet meer dat vreemde object waar ik vaak zat tegen aan gekeken heb. Het is kunst, ik wist het wel maar ik besefte het niet. Het is trash art.

De expositie van mijn vader in onze eigen Galerie De Kunstvloer (website is down maar we zijn bezig hem te reanimeren) duurt nog tot 31 maart 2006. Iedereen is uiteraard welkom.

Hoofdletter ROCK

2006-01-11T10:24:00.000-08:00

Kom dit jaar maar eens een rock album tegen dat je harder tegen je slapen mept. Op Pink heersen de riffs, stonerriffs opgetild en weggeblazen, de ruimte in. Pink maakt zo Queens of the Stone Age overbodig. Dit is alvast mijn go to plaat voor de eerste helft van dit jaar als ik even niks weet op te zetten. Het enige minpuntje is toch weer de zang, Taki Toki Tuki (ofzo) mag zijn lippen gerust op elkaar houden. Verders, almachtig.

metal? huh?

2006-01-09T13:14:00.000-08:00

Zorg dat je erbij bent, metal leeft.

Zie hier de bewijzen en luister vooral. Luister, luister, luister.
Een blackmetal dossier op KM moet er dan toch echt van komen.

zwart op foto

2006-01-08T08:51:00.000-08:00

Het is te makkelijk om de hele black metal traiditie (corpsepaint/ijzeren pinnen/zwaarden) onderuit te halen als een of andere uiting van puberale emoties. Foto's die de essentie van de (relatieve) echtheid/puurheid van die mensen weten te vangen zijn schaars. Fotograaf Peter Beste wist de (vooral door de media veronderstelde) waas van vijandigheid te omzeilen en maakte een schitterende foto reportage van vooraanstaande black metal gasten. Bovenstaande foto is vooral erg beeldend, het contrast oud vrouwtje/enge man is behoorlijk groot.

klik op norwegian black metal

toch even lachen? (Taake)

{..}

2006-01-07T04:06:00.000-08:00

Erg druk met het reanimeren van de MARS sectie van KindaMuzik. Ik ben volop bezig nieuwe content te genereren (ideëen zijn welkom). het voelt echt aan als een frisse uitdaging en dat had ik dus nodig. Goed begin van het nieuwe jaar dus maar dat betekent ook dat ik erg weinig tijd heb om Kromme Tonen te onderhouden. Betekent niet dat ik niet mijn best ga doen natuurlijk.

Inmiddels een lijntje uitgegooid naar Displeased Records voor de zwartse metalen dus dat zit ook wel goed. De ogen zijn uiteraard gericht op de Leviathan/Xasthur split en de nieuwe Nortt.

Lees hier een interview/artikel met Twilight. Omar: "met name dat laatste over Wrest, Malefic en de witte sokken is hilarisch. Wat een figuren. Azentrius klinkt overigens als een simpatico figuur."
Dank voor de tip! Fascinerend verhaaltje weer.

ik eet je op

2006-01-04T12:27:00.000-08:00

Steek een strijker af in mijn hart. Laat me luisteren, laat me glimlachen. Zingend of elk woord haar laatste is. Van mij mag het, die laatste noot, de rest van het album boeit hierna toch niet meer.

'The Greatest', Cat Power. Ze kan het wel ;)

*disclaimer: ja goed, ik ben een sucka voor violen en piano's...wie niet

Absorberen

2006-01-02T03:00:00.000-08:00

Coil. Waar te beginnen? Bij het gat dat is ontstaan na het wegvallen van Jhonn Balance of toch maar bij het schitterende, adembenemende, bijna alles overbodig makende Ape of Naples? Het is dat hij nog niet uit is, 10 januari pas, maar deze had mijn top10 van 2005 bijna compleet op zijn kop gezet. Ik moet zeggen dat Coil me nooit zo gegrepen heeft, meer een geval van nog niet helemaal aan toe gekomen, al wachten er best wat mp3s op mijn harde schijf, klaar om verslonden te worden waarschijnlijk. Totnutoe lagen ze rechts van me, deze kwam echter frontaal op me af. Liefde op het eerste gezicht. Ik ben ook zelden zo gefascineerd geweest door een albumhoes, ik wil meteen de lp hebben, aan de muur hangen. Hier mag mee worden gepronkt. Maar wederom dwarsbomen de Nederlandse distributeurs mijn geluk want zoals het er nu uitziet komt er geen Nederlandse release. Dat betekende volgens Sounds dat je maar liefst 35 euro voor het ding mag neertellen. Daar heb je dus drie goede blackmetal cdtjes voor dacht ik toen.

01. Animal Collective - Feels [FatCat/PIAS]

2005-12-31T12:21:00.000-08:00

"The words cut open"

Krijg nou tieten (of ballen, hangt ervan af hoe je eruit.....kwam knallen)! Een vrolijk klinkende plaat in mijn top tien, op plaats één nog wel. Maar dit was onvermijdelijk, dit is de plaat van de lach. Hier wordt mijn hart een HART. De dagen pompen langs de kleppen, dromen vullen mijn aderen met wensen die nooit zullen uitkomen. De binnenkanten van mijn oogleden bieden een schuilplaats maar ik wil licht, helderheid, de zon verdomme. De nazomer was voor Feels. Ik reikte met mijn vingertoppen naar gevoelens en zij reikten met hun vingertoppen naar mij. Ik groeide in dat gevoel, ik werd één met haar verleidingen.

"Sail away forgotten and to touch was almost heaven"

Aanrakingen drongen diep mijn ziel binnen, die glimlach was goud waard. Vallen, opstaan de wereld werd kleiner. Jij, ik, Feels, maar zo veel ontglipte mijn verstand. Realiteit werd bijzaak, de droom werd mijn huis. De nu of nooit tragiek werd een levensmotto. Feels de surrealistische soundtrack, de gekte op het stokje dat mijn vingers angstvallig omklemden.

"Well I've given up lips and simple treasure"

Vergeten is ook leven, wegstoppen is soms noodzaak. Hoeveel Animal Collective hieraan heeft bijgedragen is slechts gissen naar iets waar je het begin noch het eind van snapt. Animal Collective beweegt slechts vooruit en dat is vaak de beste manier. Omgeven door een waas van backporch sentimentaliteit is de lach bitterzoet maar wel hartelijk en vooral ongeremd. De mogelijkheden zijn eindeloos, je hebt het zelf in de hand. De kracht van het viertal ligt in een ogenschijnlijke tegenstelling, ze bespelen de bekrompen geesten doordat het continu lijkt of ze het spoor bijster zijn. Ze werpen een rookgordijn van naïviteit op dat op zich al één dimensie van het plezier vormt. De 'werkelijkheid' is dat hier een zorgvuldige route wordt uitgestippeld, een die nooit eerder bewandeld is. Het is zoals ze hetzelf toegeven, Noah (Panda Bear): "I have no desire to do anything that's been done before, or do anything retro at all. It just doesn't feel exciting to me. I think we're reaching for something that isn't quite there yet."

Dronken van de indrukken, de realiteit een ver verleden. Een staat van bijna-synesthesie wanneer titels als 'Purple Bottle' voorbij drijven. De paarse walm van weer een droom. Keurig op zijn plek in een hoekje kronkelt de essentie van gospel, gelukzalig van herkenning. Een glimps speelsheid blijkt een heuse speeltuin, de glimlach van een kind een poort naar euforie. Voldaan maar verlangend reizen we voort, tevreden met onze gidsen en comfortabel in onze honger. Voor nu is het genoeg geweest, hier zeg ik..

"THANK YOU FOR THE PAIN!"

---

Dit was het dan voor 2005! Iedereen een mooi uiteinde gewenst en op naar 2006 met nieuwe dromen en nieuwe moed. Salut!

02. Paavoharju - Yhä Hämärää [Fonal/Clear Spot]

2005-12-30T08:20:00.000-08:00

Soms schieten woorden tekort. Is de muziek sneller dan taal. Op zoek naar vreemder verwacht ik dit niet. Vreemd betekent vaak minder luisterbaar, of slechts luisterbaar met een getraind setje oren. Snobistisch, tsja, het is gewoon zo. Je reist van Orthrelm naar Abruptum omdat je de reis zo fascinerend vindt, niet omdat je zo lekker kunt eten tijdens die muziek. Muziek is pure beleving, met alle symbolen en tekens die erbij horen. Alles inslikken, niks laten liggen. Steeds meer, steeds dieper, steeds 'onluisterbaarder'. De reis liep richting Finland, meer dan eens. Avarus (stijldobberaars), Islaja (een ander sneller-dan-taal fenomeen), Es (de stijlpuzzelaar), Lau Nau (psyque akoestique) enzovoorts, enzovoorts. De grond is vruchtbaar, de vruchten zijn zoet, de nadorst is onstuitbaar.

Paavoharju lijkt niet te bestaan, een schaduw van hoe de wereld eruit zou moeten zien. Een schim van popmuziek, een bries Bollywood, inheemse folk, stoffige electronica. Spiritualiteit (een drijfveer van deze Finnen) is vaak een strop om de nek van veel artiesten, Paavoharju lukt het om dat juk te ontstijgen. Ze bestaan buiten het bereik van iedereen, ze zweven van fantasie naar fantasie, fluisterend in je oor: “hou me vast / leg mijn hoofd stil op mijn schouder / hou me vast / streel...”, fuck..verkeerde cd...foute fantasie..fout, fout.

**

Zonder dollen, terug naar af. Naar de reinheid van het Finse platteland. Los van Westerse pretentie leeft een groepje muzikanten. Paavoharju, ze noemen zichzelf born again christenen die middels muziek hun geloof verkennen. Kan gebeuren, we dwalen weet u nog. Maar het is niet de essentie in mijn beleving. De muziek transcendeert aan hun gemeenschappelijke overtuiging. Dat gebeurt al tijdens de opening, 'Ikuisuuden maailma', een lichte golf synthesizereffecten wast zachtjes over mijn voorhoofd. Stemmen dwalen door mijn onderbewustzijn. Aan de rand van een diepblauw meer spoelt een naakte stem en omgeving onafscheidelijk met elkaar verbonden, een schoonheidspact. Een diepe onschuldigheid die meer wil zijn, die misschien zelfs stout wil zijn maar die wereldse gradatie nooit bereikt. Ze bestaat niet echt, illusie.
Dan een straal stoffig licht...

"Oksa taipuu (the branch bows)
hipaisee veden pintaa (skims the surface of the water)
kuvajaisein rikkoen (breaking my reflection)
kuvas esiin saa (your image it reveals)"

...waar Björk ophoudt danst een nieuwe stem. De bloesem huppelt op haar adem, een wereld buiten onze reikwijdte lacht ons toe. De middelen zijn simpel, de melodie een speeldoos, soms gebroken, soms helder als een poolnacht. Het ritme een hartslag, pompend als vanzelf, altijd in balans. De hamers van de piano zitten onder het stof . Dagen raken versplinterd, herinneringen worden puzzels maar het deert niet, we verhalen onze reis. De lange nachten vol fluorescerende visioenen, de koude dagen in gezelschap van onze geliefden. Maar deze is voor het leven, deze zal me nimmer ontschieten.

***
Yhä Hämärää (oneindige duisternis)

03. De Jeugd Van Tegenwoordig - Parels voor de Zwijnen [Top Notch]

2005-12-29T20:08:00.000-08:00

Niks intro, recht op je neus, bemboembemboempets. Nee, zo ging het niet helemaal. Hartje zomer, al mijn energie verzameld in een bezwete beddensprei. Kater. Warm. Kater, warm, kater, warm. Dwangmatige rondjes zappen leveren slechts frustratie op. Vaak op drie clipzenders dezelfde 50 Cent video, spannend is anders. Goede hiphop ook. Flits, flits, stop. Een puberkop met een gouden lok schiet voor het beeld, de beat plakt tegen mijn kater, lichtjes. Lippen bewegen maar spreken niet. Ochtenddelirium?

Ik zet de douche aan en spring eronder. Tehtehtehtehtehteh tehtehtehtehtehteh (jeweettoch). Onbewust. Delirium? Geen dag gaat voorbij zonder tehtehtehtehtehteh, hm hm hm hm huuuh huh (jeweettoch). Er klikt niks, het is gewoon daar. Totdat Parels Voor de Zwijnen dropt. Shit is aan. Neerhalen dat ding, wat zeg ik? Kopen dat ding. Hebben. Woord op de straat is een grap, het is een parodie man, het is niet echt. Ik zeg check jezelf, gek. De Jugend is hiphop, zo hiphop hebben we ze nog nooit gehad in ons landje. Respect, natuurlijk, maar de Brainpowers en Raymzters van deze wereld kunnen alleen maar (stof) happen, happen naar de baas.

Superheldenmateriaal, drie persoonlijkheden zo scherp dat het lijkt alsof Def P. nooit bestaan heeft, Ali B. een wazige schim wordt en Brainpower en Raymzter net zo goed kunnen aftaaien. Extince is de enige concurrentie op tekstueel gebied. Zekers, vanuit de hitlijsten glinstert een chromen laagje sarcasme, maar de grappen zijn hiphop, het sarcasme is hiphop. Wat de Jeugd doet, deed (en doet) de hiphopgeneratie in de V.S. dagelijks: een eigen idioom scheppen. Spelen met taal, spelen met verhalen. 't Gaat te Fur' en 'Nog Lang Niet' vs. Slick Ricks 'La di da di' en Ice-T's '6 In the Mornin''. Kleine dingen, "wie denk je wel niet wat je bent". Geniaal, dat kleine woordje, "wat je bent". Dat doet me dan weer denken aan Snoop of Dre of Ghostface of, of, of die in plaats van "we do", "we does" zeggen. Zal wel aan mij liggen, daar kick ik nu eenmaal op.

Kleine dingen. "Meisje / de spikkels op mijn ijsje", dat is zomer, dat is hiphop. Twee maanden lang vaste prik in mijn ride. Een chagrijnige blik werd een glimlach om half zeven 's morgens. 'Voor Jou', een heuse met soulgitaartjes beladen glijer die nooit gaat vervelen. Zelfs de skits moeten gehoord worden, de gesproken outro van 'Watskeburt' is geniaal. Alledaags geniaal.

"Ach ik kan nog lang lullen", wilde ik zeggen maar dat klopt niet. Je hoort het en het klikt of het klikt niet. Het is gewoon een gevoel, en ja de beats doen er zeker toe. Zonder die meesterlijke ondergrond van de Neger Des Heils leven zelfs de meest geniale teksten niet op. Dat is hiphop. Constante een-tweetjes. Bazen zijn het. Nederpopplaat van de nieuwe eeuw.

04. Gang Gang Dance - God's Money [Social Registry/Konkurrent]

2005-12-28T08:16:00.000-08:00

fuckfuckfuckhoerigekutzooi

Ik had hier dus vier alinea's staan toen ik gisteravond afsloot. Nu zijn ze weg. Foetsie, verdwenen. Ik ga ze ook niet weer opnieuw typen, vergeet het maar. Waar het op neerkwam in steekwoorden:

God's Money is een plaat die wederom een eigen universum schept.
Ditmaal volgeladen met Afrikaanse ritmes, Oosterse melodieën/teinten.
Live = tribal disco met gothic invloeden
Vaak Can meets Cocteau Twins of Throbbing Gristle meets Kate Bush in haar meest spirituele bui(=luie vergelijkingen)
Panfluit!
hemelse synthlijnen die sporadisch euforisch exploderen
moeilijke plaat, weinig spontane verleiding
oogverblindende details

whatever, luister vooral naar 'Egowar' en 'Before My Voice Fails' maar doe dat wel nadat je de rest hebt gehoord. Het is één geheel, de omlijsting is het geraamte.

nahja lees hier dan maar mijn KindaMuzik recensie.... ik zweer je dat het spookt hier. Vier alinea's weg, zomaar. pfft

Edit: luister naar 'Before My Voice Fails'
Dit is het corepiece, maar eigenlijk moet je de inleiding horen, die spaarzame verleidingen die de spanning opbouwen. Dit is min of meer instappen bij de climax.

05. Akron/Family - Akron/Family [Young God/Konkurrent]

2005-12-27T07:59:00.000-08:00

"Hmm hmmm hmm hmmm"

Soms is het zo simpel, je naar binnen lokken. Met een mooi woord hier, en wat zalvende hmm hmm's daar had Akron/Family me snel te pakken. Dit is muziek die ik eenzelfde stickertje meegeef als Khonnor vorig jaar: gebroken muziek. Niet zozeer omdat hij gebroken klinkt maar wel omdat hij gebroken is. In tientallen stukjes over de hele album verspreidt ligt de essentie. Het is de broederplaat van Microphones' 'The Glow Pt. 2, een droombeeld tot stukken gemept en op een album bijeen geveegd. Ik las verslagen over bezoekers van hun liveshows, totaal anders dan op plaat zeiden ze. Shoegaze! Noise! Folk! Ik moest lachen. Zo hoort het ook. Zo moet het zijn.

De muziek van Akron/Family is gemaakt voor de fantasiewereld van een romanticus. Zijn aantrekkingskracht ligt in de details, de schoonheid zweeft er net boven. Freakfolk is een snelle conclusie, de stem van Ryan Vanderhoof lijkt zelfs wat op die van Devendra Banhart. Iets minder koude bibber, iets meer Thom Yorke falsetto. Maar freakfolk is voor Akron/Family nooit het einddoel (begrijp me niet verkeerd; ik weet best dat artiesten sowieso niet in hokjes gefrot willen worden, dat ligt slechts ten grondslag aan deze uit de hand gelopen hobby). Het is een tussenstation waar slechts wat onvergelijkbare appels en peren worden ingeslagen. Een flirtende melodie hier, fluisterende samenzang iets verder, betovering alom vertegenwoordigt maar nooit opzichtig glinsterend. De passie ligt versplinterd over talloze vruchtbare bedjes van schoonheid. Fantoomfolk, misschien is het dat wel, altijd heerst er iets rusteloos. Een gevoel dat het niet af is, dat er meer moet zijn. Akron/Family bewoont het niemandsland tussen improvisatie en fantasie. Liedjes die wonderschoon beginnen met alle toeters en bellen die The Beatles ooit verzonnen hebben eindigen in met een slag van de Captain Beefheart hamer, zo hard dat de klap nog doorrinkelt in het volgende liedje. Maar het waren de hmm hmm's die me naar binnen lokten, zijdezacht, troostend. 'Before And Again' klinkt zoals Nick Drake zou klinken had hij de tijd van electronica meegemaakt. Betoverd,gebogen over zijn gitaar op de knopjes drukkend. Gitaar, knopje, gitaar, knopje. "Jezus Christus", zou hij gefluisterd hebben.

Seconden duren uren, uren duren dagen. Elk nummer zijn eigen universum. De euforische samenzang tijdens 'Shoes' die uiteindelijk uitmondt in een Spiritualized meets The Band climax. Een sterren symfonie a la Mercury Rev als popmuziek in een wereld waar tijd niet bestaat ('Sorrow Boy'). Dagdroomfolk die geduldig voort marcheert en zijn ultieme geluk in wat valse blazers vindt('Franny/You're Human'). Echoënde gitaren die doelloos door ijle lucht rondzweven als plotseling vogels tsjilpen en 'Afford' tot leven wekken. Droom je eigen favorieten, schep je eigen universum. Ik luisterde naar Akron/Family en wist dat zoiets mogelijk was.

06. Lurker of Chalice - Lurker of Chalice [Southern/Konkurrent]

2005-12-26T03:30:00.000-08:00

Mea caligo tutus
"Gesterkt door mijn eigen duisternis"

Net onder de realiteit waarin ik me dagelijks beweeg ligt een donkere put vol melancholie en oprechte triestheid. Het is de duisternis in mij, die zich altijd, op soms zelfs zeer ongelegen momenten een weg naar buiten baant. Niks om me heel erg over druk te maken (die tijd heb ik gehad) soms zelfs prettig om in te verdrinken of even rond te dobberen.

Ook in mijn muzieksmaak is de gemene deler altijd melancholie/duisternis. Het is iets waarmee ik me sterk. De katalysator van een glimlach. En die is niet altijd bitterzoet. Duisternis contrasteert - op goede momenten - met de kleur in mijn eigen leven. Het zorgt voor balans en voor een helder contact met de realiteit of de sluwheid van die realiteit. Het geeft me de kracht om alert te zijn. Niet dat die kracht altijd wordt omgezet in daden, daar zorgt mijn eigen naïviteit wel voor maar het geeft me het gevoel dat ik leef. Een mens is zo sterk als zijn zwakste eigenschap, ken die eigenschap en je kan hem zijn plaats wijzen.

De queeste naar vreemder, obscuurder, donkerder leidde me vorig jaar al richting een schijnbaar gedoofde brandhaard net onder de poolcirkel waar de schaduwen van Burzum en Mayhem door de herinnering zweven. Los van al die stinkende ideologieën die de boel uiteindelijk opbliezen is het verhaal ongeëvenaard fascinerend. Dieper, zwarter en onguurder was ik ze nog niet tegengekomen. Met als absolute hoogtepunt Darkthrone's Transsilvanian Hunger. De honger was even gestild.

Met de komst van de herfst en de (schijnbaar elk jaar) erbij horende duisternis in mij door het kapot gaan van relaties/vriendschappen/dromen legde ik mijn lichaam weer eens op dat luchtbed in die met zoute tranen gevulde put. Het licht dat door de opening scheen leek verdwenen, een dikke mist van twijfel had zich ervoor geworpen om voorlopig niet te verdwijnen. Daar was ik weer, zoekend naar die sterkende duisternis. Oude liefdes doken op (Morbid Angel, Obituary), lonkende liefdes stelden zich voor (Weakling, Anaal Natrakh, Abruptum), vaste waarden zijn altijd aanwezig (Astral Weeks, Bonnie 'Prince' Billy, David Bowie) maar de kracht (altijd gepaard met oneindige fascinatie) dook pas weer op toen ik kennis maakte met Wrest. Hij gaf geen hand, hij grijnsde in mijn gezicht, zijn neus bijna tegen die van mij. Zijn eerste monoloog was meteen een overtuigende. Verräter brak de realiteit in stukken, een nieuw palet aan indrukken scheppend waaruit ik weer frisse energie kon putten.

Als Lurker Of Chalice gaat Wrest verder dan zwart om het zwart, hij toont zijn zwakke plekken, zijn triestheid, de Bauhaus in hem ('Paramnesia'). Het ultieme bewijs dat black metal leeft. Hij weet akoestische gitaren ('Piercing Where They Might') te transformeren in boodschappers van de apocalyps en de de drums rollen met de precisie van Jaki Liebezeit naar voren, naar achteren, naar voren, naar achteren. Traag, verdoemd traag. Altijd onder controle. Wervelstormen Loveless stijl rukken op als 'Piercing Where They Might' zijn loden voetafdruk in je geheugen ramt. Dit is de natuurlijke evolutie van het mij zo dierbare Transilvanian Hunger, een maalstroom aan geluid met als basis het onverwoestbare drumwerk.

De zon is weg, sneeuw blokkeert het licht, de lucht is donker. Synthwinden, Morricone-gitaren, bonkende percussie. Een vrouwenstem:

"Sometimes I feel like I’m not
solid
I’m hollow:
There’s nothing
behind my eyes"

Het is de klapper, 'This Blood Falls As Mortal Part III', die de sneeuw laat vallen en de lucht donkerblauw kleurt, de zon ontvoerd. Marsdrums luiden de nacht in, opzwepende gitaren vechten om de beste plaatsen, een enorme smurrie aan geluid creëerend. Zwarte magie. Wrests vocalen komen van diep, van dezelfde diepte als die van Nick Cave, of Stuart Staples misschien. Maar Wrest laat ze eerst sudderen in het vet van zijn ellende. Van zijn suïcidale romance. Ze klinken uitgeput, de laatste adem eisend, elke keer weer. Maar hij houdt vol en dat doen we allemaal, we houden vol, juist op momenten dat het minder goed gaat.

Mea caligo tutus, de tekst die ik in pikzwarte inkt op mijn arm laat vereeuwigen (bovenarm, binnenkant), is een enigszins 'vervalst' citaat van Schopenhauer (de ultieme black metal filosoof volgens mij).
"Gesterkt door mijn eigen duisternis", zo is het maar net.

07. Oneida - The Wedding [Jagjaguwar/Konkurrent]

2005-12-25T20:19:00.000-08:00

"Their live shows always flash a certain dream-machine mesmerism"
- Andy Beta, Village Voice

Zoekend naar redenen waarom Oneida me in Kunsten Centrum België over de schouder wierp en meenam naar planeet Extase stuitte ik dus op deze woorden van muziekjournalist Andy Beta. Droom Machines, ze bestaan echt (check hier een nogal primitief cybervoorbeeld). Eind jaren vijftig in elkaar geknutseld door twee leden van de Beat Generation. Dromen aan muziek gekoppeld door middel van een knullig knutselwerkje. Zo simpel maar zo enorm tot de verbeelding sprekend dat het uiteindelijke resultaat na een sessie alleen maar teleurstellend kan uitvallen, we hebben het wel over een tijd waarin de woorden virtual reality alleen voorkwamen in de vocabulaire van progressieve sci-fi schrijvers en overijverige wetenschappers. Wat die schrijvers en mad professors deelden met mij en vele anderen is een ambitie of zelfs levensovertuiging om dromen en realiteit door elkaar heen te weven. Geen makkelijke ambitie, misschien wel een onmogelijke maar de fascinatie smeekt om openingen te ontdekken. Muziek is dan op zijn minst een zinvol ingrediënt, voor ondergetekende zelfs een vereiste. Op dit punt rijst een interessante vraag: waarom droom ik nooit over muziek, muziek maken, muziek ontdekken, muziek horen, muziek voelen, vrijen met noten, met riffs, met drones, met crescendo's. Met een dikke, vette Oneida groove verdomme.

Je kompas slaat op hol in de Oneida catalogus, gooi het weg, ga erop zitten, eet het op. Laat je verwachtingen varen, was dat voor The Wedding nog onduidelijk, het is nu zo klaar als een klontje. Oneida doet waar ze zin in heeft. Gekenmerkt door één rode lijn: contrast. Strijkers die als vloeibare xtc door je aderen stromen vs. granieten grooves. Feilloze vocalen die van zijde schuurpapier maken vs. jankende oerkreten Ozzy-stijl. Akoestisch getokkel uit een sprookjesrijk vs. Monster Riffs die verdrinken in het varkensvet waar de geur van Blue Cheer nog aan vastkleeft. The Wedding is een ding an sich, het transformeert referenties in één Oneida entiteit. Je wordt als het ware binnengelokt door de zijdezachte, naar bloesem geurende vioolklanken van 'The Eiger'. Romantische psychedelica zo zacht en smaakvol als warme roomboter. Eenmaal binnen beginnen ze aan een rondleiding die door de wereld van Oneida waar zelfs superhelden in een bandje zitten. Met namen als Kid Millions, Fat Bobby en Hanoi Jane komt die belevingswereld al snel dichterbij maar het is ook de cartooneske manier waarop ze hun riffs en grooves neerzetten. Opgeblazen, uitvergroot en met van die wolkjes erbij met veel "BAM"s en "POW"s tijdens 'Did I Die'. De climax wordt bereikt tijdens het bezwerende 'The Beginning Is Nigh'. Korte keyboarddrones die tikken als de hartslag van een uitgeputte superheld voordat hij aan zijn laatste alles overrompelende daad begint. Panoramisch uitwaaierende gitaren kleuren de lucht donkerrood, trage, hypnosepercussie manoevreert achtzaam over een moeras van psychedelica. Geduld wordt op de proef gesteld, het is weer de reis die de verhalen laat ontwaken, het doel is inferieur.

Brooklyn, New York. Fat Bobby staat voor een schoolklas. Een fuckin schoolklas godverdomme. Begrijp me niet verkeerd, kinderen zijn een godsgeschenk, Fat Bobby is een godsgeschenk. Fat Bobby...is..........een...............fucking muzikant. Waarom staat die gast nog voor een schoolklas. Voor het fucking geld natuurlijk. Oneida bestaat slechts in de marge maar noem me één band op, één fucking band die dichterbij het vuur van de Stooges, van fucking Funhouse komt dan Oneida. Geld is een motherfucker en ik zeg je dit, uit de grond van mijn hart, zonder gein: kun je me vijf euro lenen?

Vroeger droomde ik vaak hoe een wereld zonder geld eruit zou zien. Zonder wroeging, zonder ambitie, zonder plichtsbesef. Alleen verlangens en manieren om die te bevredigen. Er hoeft niet eens gepraat te worden. Verlangen is genoeg. Een wereld op droomniveau waar woorden als kunst aan de muren hangen. Ik dwaal weer af, ik geef toe aan een droom. Moeten dwalingen niet worden aangemoedigd? In plaats van neergesabeld worden als signalen van besluiteloosheid of gebrek aan karakter? Dwalen is leven. Vergeef me mijn dwalingen. Vergeef me......................

dat ik leef.

08. Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah [eigen beheer]

2005-12-24T11:35:00.000-08:00

De confetti lag nog natgeregend in buurten en tunnels, op achterbanken tot in Haïti ontwaakten de rebellen met hun kronen der liefde parmantig op hun borst. De stroom was amper aangewakkerd of de volgende Heiligen in de Orde van Hosanna klopten alweer aan de deur. Rookpluimen vonden zonder moeite de binnenkant van mijn neusvleugels. Buiten werd een vuurtje gestookt en de zon scheen net iets feller boven dat groepje mensen dat zich had verzameld in mijn voortuin en bewonderend keek naar mijn verzameling gemodelleerde buxussen. Lou Reed, David Bowie, David Byrne, de Groten tegenover de Groentjes. Ontwapenend, soms irritant maar altijd enerverend meeslepend in hun carnavalesk enthousiasme. Waarom hangen die ballonnen op hun kop? Is er iemand die nog een zinnig woord kan uitbrengen? Kan die vogel zijn bek houden? De late avonden, gevuld met lepe karaokeversies van Reeds Berlin, waren uitputtend. Blozend raakten we de warme plekjes van onze geliefden, zonder bedoelingen, slechts warme briesjes door lichamen doordrenkt in dronken emotie. We zongen voor de nuchteren, de verzadigbaren, we lachten ze toe. De aarde was tien vierkante meter.

Ambachtslieden zijn het, maar wel van de meest creatieve soort. Niks wordt geschuwd, alles mag en uiteindelijk is er de schets. Die klopt gewoon, niet af, niet perfect, hij klopt. Als een pasgeborene, nat achter de oren, de wereld aan hun voeten. Een onwaarschijnlijke bron aan informatie die alleen even ontstoken dient te worden. Capaciteiten: eindeloos.

Er heerste achterdocht (die nu nog niet weggewassen is) maar de constante verleiding blijkt onderdeel van het genot. Afhaken of inhaken, sceptisch mokken of breed glimlachen. Dat waren de hamvragen en tien maanden later is een persoonlijke concensus verre van bereikt maar ligt vooral het genot nog vers op mijn smaakpapillen, doen de handen zeer en kreun ik uitgeput: okee dan.

09. Birchville Cat Motel - Chi Vampires [Celebrate Psi-Phenomenon]

2005-12-23T21:00:00.000-08:00

De beste droneplaten zijn als het leven: vol kleine accenten, prachtige details, afgrijselijke gebeurtenissen, macabere toevalligheden en wanneer je het verkeerd doet: oneindige sleur. Chi Vampires heeft het hele jaar door het grijze gebied tussen droom en realiteit gezoemd. Vooral op momenten dat sleur, teleurstelling en de gekte in mijn hoofd even achter tegen de knieën geschopt moesten worden. Het leegmaken van mijn hoofd werd een spannende reis naar een oneindig niks. Een reis om de reis, om de plaatjes, de ervaringen en een gevoel hebben dat je ergens bent zonder erbij te horen. Op zoek naar opluchting in een wereld die alleen maar verlangens aanwakkert.

Chi Vampires stompt die verlangens op hun neus en geeft ruimte aan een nieuwe realiteit. De doedelzakschaduwen die door de orgelsoundscape sluipen tijdens 'Blonde Moth Burial' bijvoorbeeld. Net aanwezig genoeg om te kietelen, net genoeg om je fantasie te imponeren en die volgende oase (of is het nu een fata morgana) te vinden. De titeltrack slijpt Fennesz-stekels vlijmscherp en plugt ze in een Sunn versterker om een Martiaanse versie van bootybass te creëeren. Zover kun je gaan met Chi Vampires, zolang je fantasie het niet laat afweten is de reis oneindig en zijn de uitzichten en ervaring keer op keer anders.

De bezwerende orgelmagie tijdens het adembenemende 'Cold Herds Travel' zou het niet gek doen als achtergrondmuziek bij de slotscene van een J.G. Ballard film. Wanneer de verwarde daden van de moordenaar ineens reden krijgen en de kijker doen beseffen dat de realiteit slechts een fractie van de illusie van het leven is (serieus, gek). Een door vlammen verwrongen Messiaen symfonie die een eigen universum met zijn eigen, intense emoties realiseert. Drone van het jaar? Zou zomaar kunnen want hoewel Double Leopards’ naar binnen gerichte dronemagie van Out of One Through One and to One en de kosmische radiotransmissies van Dockstaders Aerial 1 dicht in de buurt komen kies ik toch voor de zwarte magie/tragiek (tragie, dus) van dit mistig meesterwerk.

Om toch een kritische kanttekening te plaatsen (om die weer meteen teniet te doen overigens); Chi Vampires is als geheel te onrustig. Waar je Stars of the Lid drones waardeert om hun consistentie en zalvende textuur sleept Chi Vampires je van de ene naar de andere gemoedstoestand. Wanneer de drones van Harold Budd of Robert Fripp als lichte golven op en neer deinen woelen de tragidrones van Birchville Cat Motel onder invloed van hevige stromingen door het zand van de Mariana trog.

De Satie piano die tijdens 'Chi Vampires' (Satie meets Sunn O))) meets bootybass dus) kalm op de achtergrond blijft hangen contrasteert zo geniepig met de moddervette gitaardrones dat ze bijna op zichzelf staan en je dus twee reizen binnen één en hetzelfde nummer kunt maken. Je doet er dus goed aan de vier nummers afzonderlijk te benaderen om tijdens elk hoofdstuk/elke reis een nieuw verhaal te kunnen dromen of een nieuwe fantasie aan te wakkeren die je gedachten naar een metawereld sturen waar alles niks en niks alles is.

10. DJ Muggs vs. GZA - Grandmasters [Angeles]

2005-12-22T07:00:00.000-08:00

Sentiment is van grote invloed op mijn hiphop-smaak. Er is weinig, bar weinig nieuw materiaal dat nog aan mijn maatstaven voldoet. Doe mij maar gewoon Outkasts ATLiens, E-40’s Tha Hall of Game, Only Built for 36 Liquid Doggystyle Chambers, Tical Swords & Cuban Linx Chronic. Het is 2005 en Houston heeft hét (een nieuw taaltje, nieuwe accessoires, nieuwe candy coated looks) maar ik voel dat niet. Op Bun-B en Slim Thug(ga) - tha baaaws! - na mis ik vooral flows met karakter. De twijfel of het aan mij lag maakte dan ook ineens plaats voor bevestiging dat dat niet zo was toen Grandmasters dropte. De intro was genoeg, die miniscule stemsample: "Gza". Daar was de focus, daar was het karakter.

Plaats dit in volgend perspectief: het is 1994 en mijn leven bestaat uit saaie schoollessen, verlegenheid, onbegrijpende ouders, lamlendigheid en bandenvoetbal. Yo MTV Raps staat gelijk aan mijn muzieksmaak en Enter The 36 Chambers én Tical vallen zo in mijn schoot. Stop de tijd. Melancholische soulbeats en rauwe rijmelarijen die als een sprookje mijn oren binnen waaien. Een sprookje ja, ik huur gangstafilms, identificeer me met de taal en lees Gangs (ik kan het nergens meer vinden dat boek). Hiphop bepaalde mijn leventje en Wu Tang Clan (met daarachter Dre en Snoop) zorgden ervoor dat ik in een belangrijke, muzieksmaakbepalende fase in mijn leven de beste hiphop van het milennium mocht meemaken (vergeet niet dat vlak daarna Only Built For Cuban Linx en Liquid Swords uitkwamen, pfoehee).

Muggs en Wu Tang sloegen al eerder de handen ineen en dat leverde één van de meest cinematografische hiphop war-anthems die RZA nooit gemaakt heeft op: 'Third World'. GZA dwingt op het moment dat zijn lippen elkaar loslaten respect af. Die hypnotiserende baritonflow is op zich al genoeg maar GZA's echte kracht loert in zijn teksten. De massa MC's kruipt door de straten, GZA zweeft erboven:

"Most never pedal, above the street level, and cut their last deal with the devil just to settle"

Hij beschrijft de situatie met de scherpste pen in de biz:

"When I hold the pen/you feel the whisp of polar wind/sort of like jesus when he civilised older men"

en:

"Name a crew that could stop the force that I strike with, let alone try to hold the pen that I write with, you can even chop the fingers off that I type with, those I hold the mic with thinking I might quit"

Muzikaal prikkelt Grandmasters ook op de ouderWu-tse manier. Muggs weet zich als DJ perfect te assimileren aan de stijl van GZA, die diepe beats nodig heeft die als dik ghetto-slijk langs zijn rijms manoevreren, af en toe stof happen door stapels oude Stax samples en een oude soulblazer meenemen. Soms helder en behangen met stuwende synths ('Advance Pawns', 'Unprotected Pieces') maar ook laag aan de grond, lo-fi RZA stijl, doffe drums ('Illusory Protection', 'Smothered Mate') en macabare pianoloopjes. Grandmasters overtreft de matige verwachtingen die ik had ruimschoots en voorziet hiphop weer van een gerichte standaard. Er mag een voorbeeld aan genomen worden maar het is waarschijnlijker dat dit een op zichzelf staand document is. Some other level shit. Je zou zelfs kunnen vrezen dat dit het laatste grote Wu-gerelateerde project is, jong zijn ze niet meer en erg stipt ook niet. Laten we hopen dat Only Built For Cuban Linx II en Ghostface's Fish Scale volgend jaar daadwerkelijk uitkomen en weer keihard tegen mijn ballen stuiteren om de pessimist in mij voor altijd het zwijgen op te leggen.

Tot slot:

"Ich lebe fur hip hop, you can ask the Germans" ('General Principles')
keine scheiss, so Duits dus.

De 2005 Jaarlijst Bonanza!

2005-12-21T12:00:00.000-08:00

Kromme Tonen is van start gegaan (zie hierboven) en ik wil er vooral even op wijzen dat dit misschien wel het eerste, grote blognetwerk-interactie fenomeen in muziekbloggend Nederland is. Goed, we zijn maar kabouters maar ook die maken reuzensprongen.

Behalve hier, ook, en vooral, hier:

moniiq
Marieke
Bas
Ludo
Roy
Willem
Gerard

vanaf nu elke dag een top10 plaat. Check die shit want hij beukt....

wikken en wegen

2005-12-19T11:30:00.000-08:00

De voorbereidingen zijn begonnen. Het Grote Wikken en Wegen. Geronseld door een overtuigende kapitein, die overigens een nieuwe url heeft. Check die bookmarks.

Tot 22 december heerst hier een doodse stilte. De vergaderingen met mijn tien persoonlijkheden hebben al mijn aandacht hard nodig. Welke woorden ga ik gebruiken, hoe zorg ik dat ik elke dag weer een verhaaltje klaar heb. Geen idee, ik laat het gewoon op me afkomen en vetrouw op mijn geheugen en fantasie. Wat ik wel weet is dat ik ga valsspelen, ja je leest het goed, ik ga valsspelen en alhoewel dat geheel tegen mijn achterlijke lijstjesmoraal ingaat heb ik er toch vrede mee. Ik verklap niet wat er gaat gebeuren. Lijstjespuristen: het spijt me, ik ben één van jullie maar ik kan niet anders, dit moet gebeuren.

Tot die tijd hier nog zo'n gemakzuchtig lijstje met albums die het gewoon niet gaan halen maar waar ik wel erg van heb genoten afgelopen jaar.

EDIT: Sufjan Stevens' Illinois komt er ook niet in. Als ik hem draai, draai ik hem voor 'John Wayne Gacy Jr.' en hoewel dat één van de mooiste liedjes van het jaar is, is dat niet genoeg. Nee. Oh nee. Nee dus. Nee! Ik zei toch nee?! (zie je nu hoe moeilijk ik het heb)

* British Sea Power - Open Season
* Maxïmo Park - A Certain Trigger
* Tod Dockstader - Aerial 1
* Bloc Party - Silent Alarm
* Earth - Hex
* Sigur Ros - Takk
* Vashti Bunyan - Lookaftering
* Jack Rose - Kensington Blues
* Pelt - Untitled
* Lau Nau - Kuutharta
* Slim Thug - Already Platinum
* Isolée - Wearemonster
* Edan - Beauty and the Beat
* Low - The Great Destroyer
* Marissa Nadler - The Saga of Mayflower May
* Jamie Lidell - Multiply
* Justus Köhncke - Doppelleben
* Ladytron - Witching Hour
* CocoRosie - Noah's Ark
* Devendra Banhart - Cripple Crow
* Pete Philly & Perquisite - Mindstate
* V/A - Total 6
* Wooden Wand & The Vanishing Voice - Buck Dharma
* Orthrelm - OV
* Psychic Paramount - Gamelan Into the Mink Supernatural
* Twilight - Twilight
* Xiu Xiu - La Forêt
* Six Organs of Admittance - School of the Flower

Ja fucking hel zeg pfft

2005-12-18T06:51:00.000-08:00

Ja ik weet het, houd je bek, kan je niet maken etc etc maar toch, ik ga het toch zeggen want het is mogelijk. dat. deze. plaat. waar. hier. prachtig. over. is. geschreven, één van mijn platen van 2006 gaat worden. Daar, pfft, ik heb het gezegd en ik denk niet dat ik er spijt van ga krijgen. Kan niet. Wat een grootse plaat op een Arcade Fire grootse manier.

De nieuwe Liars, Drum's Not Dead, bevalt ook erg goed, doet me erg denken aan Animal Collective's Spirit They're Gone Spirit They've Vanished. En dat is goed, dat is heel erg goed.

Stemmen

2005-12-16T17:03:00.000-08:00

Can was ooit samen met Autechre en Miles Davis een van mijn eerste experimentele stations. Mede dankzij Thom Yorke overigens die Tago Mago als een van zijn favoriete albums bleef noemen. Toch maar even luisteren dan, dacht ik in een vroeg stadium van mijn almaar groter wordende honger naar meer, vreemder en magischer. Dus schafte ik Tago Mago aan, nadat M. zich afvroeg of het wel goed met me ging na de aanschaf van Tri Repetae++. M. heeft Tago Mago nooit gehoord volgens mij, ik deelde veel maar er was een grens, sommige dingen hield ik voor mezelf. Op het moment dat ik 'Aumgn' hoorde smolt de aarde onder mijn voeten weg en verdween ik in een niets dat zo spannend aanvoelde dat ik verdwaalde in mijn eigen fascinatie. Ik prefereer nog altijd de 'originele' versie, waar sissende feedback bij tijd en wijle nog van de stembanden afspat.

Het horen van Way Their Crept, het eveneens fascinerende maar veel minder morbide album van Grouper, de Italiaanse outfit The Skaters, Fürsaxa en Burning Star Core gidst me terug naar die wonderlijke wereld van 'Aumgn' waar grenzen tussen realiteit en droom (nachtmerrie) vervagen en fantasie oplicht als . Ik realiseer me dat er een vocale prachtwereld op me ligt te wachten ten oosten van mijn Westers pop-oor maar laat ik me concentreren op die wereld binnen mijn handbereik. Nee, ook luiheid is mij niet vreemd.

The Skaters - Pavilionous Miracles of Circular Facet Dice
Keeldrones vervormd, bewerkt, door effectenkastjes gehaald. Absoluut intrigerende gekte. Bij tijd en wijle klinken de vocalen als binnenste buiten gekeerde Miles Davis solo's ten tijde van On The Corner.

Henryck Gorecki - Symphony of Sorrowful Songs
Klassieke duisternis die in 1993 de nummer één plaats in zowel de klassieke als de populaire hitlijsten behaalde. Uniek want dit staaltje morbide compositie heeft niks te maken met afvalpop of arrenbie. De drie movements getiteld 'Lento' bewegen zich traag voort op aanzwellende en afnemende viooldrones, denk Max Richter, en de zang van Dawn Upshaw zalft en confronteert op hetzelfde moment. Veel van de teksten behandelen gitzwarte thema's zoals een tekst die op de muur van een gestapo cel is gevonden, geschreven door een meisje genaamd Helena Wanda Blazusiakówna.

"No, Mother, do not weep,
Most chaste Queen of Heaven
Help me always.
Hail Mary. "

Burning Star Core - 'Nyarlathotep'
Spencer is een vrije geest onder de vrije geesten. Niks staat hem in de weg om onder zijn Burning Star Core pseudoniem freejazz, folk, drones, dance en avantgarde experimenten te combineren. 'Nyarlathotep' bestaat uit mompelende, gorgelende, slikkende en kauwende geluiden die versneld zijn en door de mangel gehaald worden. Als een heerlijk diner opgenomen en bewerkt door Aphex Twin.

Alvin Lucier - I Am Sitting In A Room
Deze kennen we wel inmiddels. Persoonlijk vind ik dat er niks tippen aan 'Aumgn' en I Am Sitting In A Room, Luciers magnum opus.

Diamanda Galas - Plague Mass
Hysterie als kunst en niet als vooroordeel jegens vrouwen, de strot van Diamanda Galas kun je maar beter te vriend houden. Ze evenaart moeiteloos de intensiteit van een saxofoon met haar stembanden. Plague Mass is haar ode aan de slachtoffers van AIDS. De absurditeit van Galas' vaak over the top dramatiek ontstijgt plaatsvervangende schaamte, de kracht van haar overdracht vervlakt überhaupt elke andere emotie.

M.A. Numminen, Tommi Parko, Pekka Kujanpää: Eleitä kolmelle röyhtäilijälle ("Gestures for Three Belchers", 1961)
Vergis je niet, Finland is al ruim veertig jaar een avantgarde paradijsje. Een mooi overzicht daarvan is te horen op de compilatie Arktinen Hysteria (waarover in de volgende post meer), waar de experimentele fundering gelegd werd waar bands als Avarus, Maniac's Dream en Kiila nu op voort borduren. Pan Sonic trouwens ook.
Dit nummer is zoals de engelstalige titel al doet vermoeden redelijk melig, de Finnen plaatsen humor hoog in hun avantgarde vaandel. Nu nog. We horen drie gasten boeren alsof het een lieve lust is, zoals altijd met hardnekkige boeren ontstaan er aparte timbres en harmonieën. Wonderbaarlijk maar eerder grappig dan fascinerend.

Steve Reich - 'It's Gonna Rain'
Reichs eerste werk waarin hij gebruik maakt van het zogenaamde phasing. Een techniek waarbij twee banden met dezelfde 'inhoud' op hetzelfde moment worden ingestart en één band de snelheid met de hand steeds kleine beetjes wordt veranderd. Zo onstaat er op 'It's Gonna Rain' iets vergelijkbaars als op 'I Am Sitting In A Room' de harmonieën en akoestiek van beide banden gaan met elkaar in duel en vervormen uiteindelijk in één massieve brij van drones waarin het originele "it's gonna rain" nauwelijks te traceren is.

Suicide - 'Frankie Teardrop'
Stel je voor dat je midden jaren zeventig ergens in de Lower Eastside van New York in een vochtige kelder zit bij te komen van je slechte acid trip. Langs je stuiteren regendruppels in een constante Nurse With Wound drone op het koude beton. Door de flinterdunne wanden en vloeren hoor je een rusteloos geklik en doffe basdrums. Dan: "aaaaaaaah! Johnny's dead." Ik durf er een kratje bier om te verwedden dat levens zo geëindigd zijn.

LaMonte Young & Marian Zazeela - 'Voice and Sinewaves'
Er is weinig te vinden over de Black Record waar deze exercitie in vocale hypnose op te vinden is maar net zoals bij alles wat Yoiung opgenomen heeft gaat hij ook hhier in op de essentie van klank, namelijk harmonie en dynamiek. Dat lijkt vreemd als je praat ver minutenlange drones maar zoals vaak zit de schoonheid in de details. Zazaeela's stem botsts met de achtergrond-drone maar vult hem ook aan, die wisselwerking tussen drone en mondklank is een ultiem fascinerende trip. ook hier de oerkracht van geluid fascinerend.

Deze 'lijst' is lang niet compleet. Ik stel voor hem voort te zetten op je eigen webstek met als gemene deler misschien een iets andere insteek: "vocale(n) (melodieën) die me omver blazen."

waarheen, waarvoor?

2005-12-12T07:30:00.000-08:00

Grouper - Way Their Crept

Experimenteel maar toch luisterbaar, extreem luisterbaar, op een mijn-moeder-vindt-dit-best-wel-goed luisterbaar zelfs. Zo luisterbaar. Dat neemt echter niks weg van de magie van Way Their Crept, integendeel. Of je moet uitgaan van de alleen-ik-weet-dat-deze-plaat-bestaat-lekker-puh magie, maar dat gaat ook vervelen toch? Zoals Vincent het al duidelijk aangaf, we hebben allemaal een blog omdat we een gezonde dosis zendingsdrang bezitten, niks mis mee, dat moet juist gekoesterd worden. Je loopt ook niet alleen door het Amazone gebied, zelfs niet als gelouterd backpacker.

Wij bloggers lopen er samen door, en dat is een mooie belevenis. Ik mag zelfs stellen dat de blogs me naar de meeste nieuwe muziek hebben geleidt. In tegenstelling tot bij de hardnekkig verouderde instituten ben ik enthousiast als ik een mooie blogpost over een album lees, kinderlijk enthousiast, de pijn is ondraaglijk als ik zoiets op mijn werk lees, zonder slsk binnen mijn bereik. Het probleem is niet dat iedereen kan bloggen en dat ook daadwerkelijk doet, het probleem ligt bij je eigen intentie en of je die waar kan maken. Dit zijn misschien allemaal kinderziektes van een pas (massaal) bloggend Nederland. Interactie is iets wat inhoud uiteindelijk uitlokt. Iets dat je bij de internationale blogs veel meer ziet.

Ik stel mezelf telkens weer teleur maar het is ook moeilijk om een blog op een diepe, inhoudelijke manier te onderhouden met een 9-5 baan en een sociaal leven dat aandacht vraagt, en verdiend. Maar verandering begint bij jezelf en ik neem dan ook voor om niet klakkeloos dingen meer neer te kalken maar er dan een dagje langer over door maal, zodat die inhoud ook wat aantrekkelijker wordt misschien.

Ok goed, ik dwaalde even af. Grouper is dus de naam waaronder de stembanden van Liz Harris opereren. Stembanden die baden in magie, dit is vocale ambient, on par met Harold Budds meer serene werk maar nimmer zonder spanning, altijd mystiek. De experimentele vocale groepen als Grouper en ook Skater en Dredd Foole beginnen steeds fascinerender vormen aan te nemen. Maar waar Skaters en Foole nog wel eens té dicht en druk zijn is Grouper ultiem rustgevend. Vooral hard afspelen en rustig erbij gaan zitten, geen tip maar een absolute must.

Dhr. Beest

2005-12-11T11:42:00.000-08:00

Hallo en welkom bij Belachelijke Albumtitels. Hier is uw gastheer: Mogwai, en ditmaal hebben ze weer een beauty bedacht. Mr. Beast. Na Come On Die Young Rock Action en Happy Songs for Happy People is Mr. Beast de laatste in een serie belachelijke titels (we vergeten ook de songtitels niet, zoals: 'Yes! I Am a Long Way from Home', 'R U Still In 2 It', 'Oh, How the Dogs Stack Up' en 'Moses I Amn't'). Maar stop eens even, Mr. Beast is dat niet gewoon een vorm van poëtisch nihilisme, de kunst van het schrappen van verbeelding en het afvuren van bikkelharde crescendo's op je winterse bluts? Ieder zijn mening, het ding is inmiddels gelekt. Dit is de (promo) hoes:

Volgens de band hebben ze geprobeerd de intensiteit van de liveshows op plaat te zetten. Nou, als je de band live gezien hebt, kun je zelf wel ongeveer inschatten dat dat onmogelijk is. Later meer, ongetwijfeld.

Black Metal leeft

2005-12-11T04:50:00.000-08:00

Fenriz voelt de vrijwilligerskracht na een cliniclown-sessie

Februari 2006: The Cult is Alive, een nieuw Darkthrone album

01. The Cult Of Goliath
02. Too Old, Too Cold
03. Atomic Coming
04. Graveyard Slut (Fenriz on vocals)
05. Underdogs And Overlords
06. Whisky Funeral
07. De Underjordiske
08. Tyster På Gud
09. Shut Up
10. Forebyggende Krig

Wordt 2006 dan het Black Metal revivalista jaar? Het startschot aan het eind van dit jaar klonk in elk geval overtuigend.

skitterend

2005-12-08T12:29:00.000-08:00

Weet je waar we in Nederland echt trots op mogen zijn?

Machinefabriek, die gast is de Europese drone keizer!

Check hier zijn schitterende remix van 'Draw Yourself a Tree' van Audiotransparent.

Met een hart in vuur en vlam

2005-12-05T13:00:00.000-08:00

"cha cha cha cha cha cha cha cha"

Jens Lekman heeft er een fan bij. Altijd al beschreven als een talent maar ik had hem die kans nog niet gegund. Nu is er Oh You're So Silent Jens en ik ben om. Hier is een nieuwe Morrissey te horen. 'Pocketful of Money' is adembenemend, dit is de soundtrack voor mijn winter. Dat kille vingergenip, die warme piano, die schitterende, schitterende, schitterende stem. Brrr

Luistert!

'Pocketful of Money'

5 centen

2005-12-04T10:00:00.000-08:00

Het valt me altijd op hoe persoonlijk andere (met name Amerikaanse?) bloggers kunnen zijn, bijvoorbeeld óók over hun eigen schrijfstijl. Mike Powell, één van de betere schrijvers van Stylus, doet dat hier. Ik kan zoiets niet, ik ben bang voor mijn eigen oordeel, maar ook andermans oordeel. Het schrijven is voor mij al die tijd iets dat ik uitsluitend alleen doe, zonder mensen om me heen, n sync met mijn hersenspinsels, een haast spirituele ervaring die me laat wegdrijven van alles dat met sleur te maken heeft. Comfortabel noem ik dat, ik denk ook niet dat ik op een kantoor zou kunnen schrijven, die drukte is niet goed voor mijn creatieve proces, bovendien haat ik telefoon.

Via Powell kwam ik dan weer terecht bij de Baltimore City Pages waar Jess Harvell mooie stukjes over Animal Collective en de nieuwe lichting 'subterranean metal' (© The Wire) heeft geschreven. Inspirerend.

Inspirerend

Net als deze prachtige recensie van Vincent over The Kills live @ Petrol (een ogenschijnlijke droomzaal, ver weg van hier, zoals zo vaak).

Scary thoughts

Coldplay's 'Talk' is één van de singles van het jaar, fastfood-genot, die euforische The Edge gitaren maken me blij, blij als in ik-geef-geen-moer-wat-jij-ervan-denkt blij. Ik ben verder niet echt een singles persoon. 'Watskeburt', 'Only This Moment' en 'Hate It or Love It' steken er wel bovenuit denk ik. Oh, en zo luister je nog eens terug naar albums die aan het begin van het jaar indruk maakten maar nu al bekant vergeten zijn (Bloc Party, M.I.A. et al) en Lows The Great Destroyer, die zijn naam fokkin waardig is, wat een zware rockplaat is dat nog steeds, on-Lows maar toch weer wel, zo traag en loom als ze ooit waren, zo zwaar klinken ze op deze plaat. Té zwaar voor mij, op dit moment. Aaah, ik zet The White Birchs Come Up for Air maar eens op, lekker als je ineens zeker weet wat je nu wilt horen.

Onder de radar

2005-12-03T06:07:00.000-08:00

Er zijn toch weer een hoop albums dit jaar onrechtvaardig buiten beschouwing zijn gebleven. Vooral de bij KindaMuzik zo geliefde MARS sectie (waar ik begin 2006 de scepter over zal zwaaien) heeft te lijden onder de hoge kwaliteit/kwantiteit ratio. Veel goede albums, maar wel veel goede albums die de tijd nodig hebben. Muziek die zich aan je moet openbaren en niet verpakt is in de toegankelijke couplet-refrein-couplet-refrein structuur. Zonde maar zo aan het eind van het jaar is er de kans om ze toch nog even de aandacht te gunnen die ze verdienen. En wie weet zit hier nog jouw plaat van het jaar tussen. Het zou zomaar kunnen. Hier alvast een stel, misschien later meer, het jaar is nog niet over gek.

Orthrelm - OV [Ipecac]
Af en toe ontdek je nog iets dat echt uniek is, nieuwe grond aanboort en ultiem verbaasd. OV is een lange, oncomfortabele zit als je je popoor niet uitschakelt en overgaat op ambientmode. Minimalistische metalstructuren die keer op keer van gedaante veranderen. Minstens twintig verschillende riffs in dik vijfenveertig minuten. Speedmetalinisme, speedminimametal, heh?

Psychic Paramount - Gamelan Into the Mink Supernatural [No Quarter]
De eerste twee minuten van Gamelan Into the Mink Supernatural zijn misschien wel de meest overweldigende eerste minuten dit jaar op plaat gezet. Ik luister nu, en jeeeezus fokkin christus. Alsof alle gitaarmuren van Loveless, Souvlaki en Nowhere in deze twee minuten zijn geperst. De rest is simpelweg spul om breeeed bij te grijnzen. Sonic Youth noise tachtig keer uitvergroot in grandioze Can-achtige ritmestructuren gegoten.

Lichens - The Psychic Nature of Being [Kranky]
Toch wel één van de betere droneplaten van dit jaar. Eng, bevreemdend en meeslepend. Dat is precies ik zoek in een drone. Het gevoel dat je ergens anders kunt zijn, dat je een wereld wordt geboden die totaal buiten de realiteit staat en daar voor even in kunt verdwijnen. Het idee van verdrinken in geluid is bij de wereld van de drone nog het dichtste bij. Lichens is het alter ego van Robert Lowe (90 Day Men, TV On The Radio), op The Psychic Nature of Being gebruikt hij gulzig bewerkte vocalen die vicieuze dronecirkels vormen met de eenvoud van een akoestische gitaar.
Six Organs of Admittance meets Double Leopards.

Hototogisu - Green [Heavy Blossom/Eclipse]
Degenen die zich storen aan de eentonigheid van Sunn 0))) (al heeft Black 1 dat mooi ondervangen) doen er goed aan dit samenwerkingsproject van Matthew Bower (Skullflower, Sunroof!) en Marcia Bassett (Double Leopards) eens uit te proberen. Feedback, feedback, feedback, vechtend tegen een schemerachtige ritmestructuur.

Lurker of Chalice - Lurker of Chalice [Southern]
Dat Wrest door Sunn gevraagd werd om een pot mee te krijsen op Black 1 betekende voor mij weer een opening naar een tot dusver onbekende wereld. De Wereld van Wrest. Fascinerend wereldje moet ik zeggen. Vorig jaar als Leviathan liet hij een dubbelcd los Verrater, twee albums (Krankheit en Schadenfreude) vol epische en gruizige blackmetal volgens de oude Bathory en Darkthrone leer. Lurker of Chalice is gevarieerder, maar toch zwaarder qua sfeer. Soms riekend naar black shoegaze, die muren enzo, jeweettoch. Soms loei- en loeizwaar (gelieve songtitels als 'Granite' letterlijk te nemen!) dan weer spooky als Burzum op zijn best, akoestisch zelfs. WRHOA

Nadja - Truth Becomes Death [Alien8]
Er is steeds meer atmosferische doommetal/dronemetal, het gevaar is dan dat je veel over één kam gaat scheren terwijl er net zoveel variaties op doommetal zijn als op IDM, of indie, of postrock etc. Nadja wisselt ultrazware riffs af met piano outro's en helse blackmetal intro's (overeenkomend met Twilight, zang als textuur, ver naar achteren gemixt). Lekker maar niet essentieel.

The Kallikak Family - May 23rd 2007 [Tell-All]
Fascinerende albums vinden altijd wel een manier om zich in mijn cdspeler te nestelen. Zo ook deze plaat van het vreemde Kallikak Family van Andrew Petersen. Een collectie ambientknutselwerkjes dat net zoveel met glitch als met Brian Eno van doen heeft, iets er tussen in maar ook weer niet. Verknipte vocalen, gestoorde drones, industriële beats en veel klankknutseleritis. Betoverend maar, uuh, verwarrend ook wel.

check...

2005-12-01T10:16:00.000-08:00

...deze blog even: yearlist.blogspot.com

Deponeer er je eigen jaarlijstje.

Login met username: jaarlijst
en password: password

Die van mij komt pas half december

ff snel dan

2005-11-27T11:20:00.000-08:00

Dit is geenszins definitief, daar ben ik teveel piekeraar voor, maar dit zijn mijn platen van 2005 zonder er echt over na te denken. Alleen in de top5 zal weinig veranderen.

1. Animal Collective - Feels
2. Antony & The Johnsons - I Am A Bird Now
3. Gang Gang Dance - God's Money
4. De Jeugd Van Tegenwoordig - Parels voor de Zwijnen
5. Oneida - The Wedding
6. Sufjan Stevens - Illinois
7. British Sea Power - Open Season
8. Akron/Family - Akron/Family
9. Sunburned Hand of the Man - No Magic Man
10. CocoRosie - Noah's Ark
11. Double Leopards - Out of One, Through One etc
12. Taake - ..Doedskvad
13. Maxïmo Park - A Certain Trigger
14. Xiu Xiu - La Foret
15. The Fall - Fall Heads Roll
16. Psychic Paramount - Gamelan Into the Mink Supernatural
17. Earth - Hex
18. Sunn 0))) - Black 1
19. Six Organs of Admittance - School of the Flower
20. M.I.A. - Arular

Heersend

2005-11-27T04:47:00.000-08:00

Jajajaja!

Birchville Cat Motel - Firepower Fragrant Cloud

Dronekoning Campbell Kneale levert wederom twee kanten destructief dronegenot. Niet vies van wat ritme en sfeer overigens.

Killah Priest - Heavy Mental

niks nieuws onder de zon, maar fuck zeg wat eeen klasseplaat. Werden ze zo nu nog maar gemaakt.

Twilight - 'Woe Is the Contagion'
Zwerm wespen-stijl feedback, razend, gierend, veelbelovend! Helaas staat de rest van de plaat (op Southern Lord) vol met schonere blackmetal. Fuck.

Yep
Hyatari - The Light Carriers

Hmmm Sunn drones met vocale samples en electrrrrrrronica. Voor wat afwisseling in je dagelijkse drone dieet is dit de bom. Huh? DE BOM, meer zo ja.

No Neck Blues Band - Qvaris

Soms veeel te druk maar op de momenten dat ze het goed doen, kan schijnbaar niemand aan NNCK tippen.

GZA & Rass Kass - 'Lyrical Swords'
GZA vermoedelijk over The Game:
"And what's worst? When you're just fronting and faking
It's a shame when the sixteen bars are just a waste
And every line or word, is badly placed
Even dealing with the narrow window of time
My arrangements, are quick, shutting down your power lines
On a bunch of small puppets, with a wack ass team
That only move, at a push of a button that pull strings
Bad boys move in silence, secretly fading in
Unlike fake gangstas and ya wannabe made men
Acting like they carry the gun that killed Lincoln
Or they rolling with two hundred murderers from Kingston"

Ouch, tip voor Game: laat maar.

Vast Aire/Byata/Prodigal Sunn/Timbo King - 'Slow Blues

Vette gitaarsample, rockistische beats heersen!

RZA / MF Doom - 'Biomechanical Equation'
RZA, gretig.

Malory - The Third Face
Slowdive. Slowdive. Slowdive. Aus Deutschland nota beine, nuh. Geil.

Mwoah
Lil' Wayne - Tha Carter II

Niet echt overtuigd door Lil' Wayne.

In de categorie: Liedjes

2005-11-24T06:39:00.000-08:00

levert Spinvis nog even één van de mooiste wapenfeiten van dit jaar af:

'Aan de Oevers van de Tijd'

luister snel in de Luisterpaal!

Intrieste, sentimentele rotzooi! Heerlijk!

sad motherfucker

2005-11-23T13:06:00.000-08:00

Alleen met deze plaat kan ik me heerlijk nestelen in al die ellende die liefde met zich meebrengt. Ik nestel graag, te graag. Daar moet ik ook snel vanaf...geluksvogels vliegen kriskras door het leven maar ik vlieg steevast met mijn bek tegen het thermopeen.

KM jaarlijshssihdlkdfjnkewrff

2005-11-23T08:24:00.000-08:00

Ik heb er echt helemaal geen zin in, jaarlijstjes. Laat het jaar maar weer gewoon voorbij waaien zodat we straks fris opnieuw kunnen beginnen. De winter is mijn vriend niet...

Dit zijn de lijstjes die ik aan de sectie redacteuren van KindaMuzik gestuurd hebt. Volgend jaar ben ik de MARS-man en neem ik de fakkel van Hans van der Linden over. Daar heb ik dan wel weer zin in.

BEATS
1. De Jeugd van Tegenwoordig – Parels voor de Zwijnen
2. Jamie Lidell - Multiply
3. M.I.A. – M.I.A.
4. Isolée – Wearemonster
5. Venetian Snares – Rossz Csillag Alatt Született

MARS
1. Animal Collective – Feels
2. Gang Gang Dance – God’s Money
3. Sunburned Hand of the Man – No Magic Man
4. Oneida – The Wedding
5. Paavoharju - Yhä Hämärää

ROCK
1. British Seapower – Open Season
2. Clap Your Hands Say Yeah – Clap Your Hands Say Yeah
3. Antony & The Johnsons – I Am A Bird Now
4. Xiu Xiu – La Forêt
5. CocoRosie – Noah’s Ark

TWANG
1. Sufjan Stevens – Illinois
2. Akron/Family – Akron/Family
3. Marissa Nadler – The Saga of Mayflower May
4. Devendra Banhart – Cripple Crow
5. Smog – A River Ain’t Too Much Love

LOUD
1. Taake - …Doedskvad
2. High on Fire – Blessed Black Wings
3. Lazarus Blackstar - Revelations

2005-11-23T04:00:00.000-08:00

k*twijven, ook

Sat. 001

2005-11-21T20:40:00.000-08:00

Onder het mom van: wat Type kan, kan ik ook. Mijn allereerste compilatie uitgebracht op mijn bloedeigen label Emo Satanist (doelgroep: inderdaad!)

Sat. 001
The Fresh Air You Breathe Out May Still Have Some Bacteria In It (the Earthquake Stopper)

1. Tangerine Dream - 'Zeit'
2. Todd Dockstader - 'Aw'
3. Library Tapes - 'In A Safe Place..Somewhere Near Your Heart'
4. Erik Satie - 'Gnossienne No.1'
5. Nico - 'You Forgot to Answer'
6. Gas - '5:13'
7. Double Leopards - 'Druid Spectre'
8. Tim Hecker - 'Arctic Lover's Rock'
9. Burzum - 'Svarte Troner'
10. Coil - 'At the Heart of it All'
11. Jane - 'Berserker'
12. Diamanda Galas - 'My World Is Empty Without You'
13. Fürsaxa - 'Freedom'
14. Hilmar orn Hílmarsson - 'Coffin'
15. Sigur Rós - 'Hún Jorð'

Download hier

Je kunt hem hier downloaden of bestellen in een uniek Emo Satanist hoesje
(= gedragen boxershort, ongewassen, nee echt) voor € 50,- (excl. verzendkosten)

hehe

2005-11-17T03:36:00.000-08:00

Mijn Animal Collective verslag is op KindaMuzik te lezen!

voor gratis

2005-11-16T10:48:00.000-08:00

Xela's Type Records is al één van de leukste/sympathiekste labels die er zijn. Het wordt nog leuker/sympathieker als ze ook nog gratis muziek online gooien. Deze adembenemende, duistere mix van Erik Skodvein (alias Svarte Greiner, alias Deaf Center) staat op hun site in mp3 formaat en de tracklisting puilt alvast uit van de goede, goede smaak.

Fantastische titel ook: Skrekkfilmbok

00:00 : Biosphere - Yard (origo sound)
01:10 : Arve hendriksen - 08 (rune grammofon)
05:55 : Vincent gallo - Ass fucker (reprise) (warp)
07:43 : Mats gustafsson, Sonic youth & friends - face make (smalltown supersound)
11:36 : Earth - The dry lake (southern lord)
13:38 : Dead can dance - Musica eternal (4AD)
17:00 : David darling - Dark wood 2 (ecm)
20:50 : Volcano the bear - Before i was after´d (misra records)
21:54 : Morthana - Track 4 (jazzaway)
28:18 : Deaf center - Loft (type)
32:10 : Violet+Bertrand Denzler - The beach is red (zeromoon)
37:25 : Demogorgon - Dying in the midst of strangers (subsource)
41:50 : RJ valeo - When darkness falls (unreleased)
47:54 : Paavoharju - Aamuauringon tuntuinen (fonal)
51:47 : FIN

Download hier

en ik wil je nooit meer zien!

2005-11-16T03:41:00.000-08:00

Het is zelfs een beetje vreemd dat ik het nog zo lang heb gerekt. Misschien ook wel logisch, het overgaan van rustig afwachten tot hij weer in de bus ploft tot het overgaan tot opzegging is een traag proces. Van hoop, teleurstelling, hoop, teleurstelling, hoop etc. Nu is de toegevoegde waarde er voor mij al een jaar of drie vanaf. Immers, de internetmuziekfreak loopt een paar weken voor op een maandelijks uitgegeven blad. Overbodig, in deze vorm tenminste. De overgang naar een gedeelde uitgave met Aloha betekende daarnaast meer McCartney, Yes en Cream. Dat kon nooit goed gaan wat mij betreft, laten we eerlijk zijn, als de uitgever dit niet perse gewild had, dan was hij er niet gekomen. Ben je schrijver of redacteur bij de een, dan wil je niet samen met de ander. Maar het geld he, geld bepaalt, zelfs op het creatieve vlak waar er zo op wordt gelet dat die twee gescheiden blijven. Geld is als olie in tegenstelling tot het creatieve water. Dan speelt schuldgevoel op, ongelooflijk ja, ik betaal voor die woorden, die ik haast kan voorspellen, net als de inhoud, die er niet op vooruit is gegaan (enkele uitzonderingen daargelaten, al is ook dat Keulen stuk rijkelijk te laat!) Maar goed, OOR is niet meer voor mij. Het is net zoveel de schuld van mijn honger als van hun gebrek aan progressie en daarom kunnen we beter uit elkaar gaan. Volgend jaar wordt OOR-loos.

dus..

2005-11-15T06:20:00.000-08:00

't weekend was cool, je leest het vanavond of morgen op KindaMuzik. Over Animal Collective dan, viezerik

stream deze aardige stream van een nieuw Liars nummer, 'It Fit When I Was a Kid'

streamen die handel, minder maf als hun vorige album, dat wel, maar best wel lekker, dat ook wel..

Behoorlijk amusant hoesje, ook

me tarzan you jane

2005-11-10T10:09:00.000-08:00

Het was maart 2003 ofzo, door een lichte plensbui was ik op zoek naar de deuren van Kunsten Centrum België. Een Kunsten Centrum, dat valt wel op dacht ik, zeker een chique gebouw, misschien een galerie (sorry mam, pap), truttige dames (sorry mam, jij niet hoor) en de hele mikmak er voor niks bij. Bleek niks van waar, een donkere inham in een typisch Belgisch rijtjeshuizenblok, ver weg van een warm welkom met espresso's en bosvruchtenthee, of een wijntje misschien. Nee, kaal beton en bier voor één euro, aangereikt door een sympathieke Belg met druipsnor, staat er nu nog de beste man. Ik kwam er voor Black Dice, Fennesz, ik werd zwaar verrast door twee gastjes met akoestische gitaren, op een barkruk, die, enthousiast meppend op hun snaren en met de precisie van een waterballet de stembanden lieten werken. Harmonie tot in de puntjes uitgewerkt maar door de fanatieke en enerverende voortdracht gespeend van elke pretentie. Natuurlijk, Black Dice maakte diepe indruk maar verliefd was ik geworden op Animal Collective.

Zaterdag mag ik ze weer zien, op het Rumor Festival in Utrecht. Ik maak er een weekend van, Afrikaans dineren vooraf, de beestenboel in concert als toetje en een viersterren hotelbed voor 29,95 pp (jawat? dat is gewoon een danig koopje!) erna. Ik kijk ernaar uit, de beestachtige gekte zal onder de dekens nog lang voortduren. Want jahaa, mijn meissie moet mee, die plek langs me is soms weer lekker warm, vertrouwd. Het is misschien wel het begin van de rest van mijn leven, het derde hoofdstuk, de climax wellicht. maar volgens mij ben ik echt toe aan een duchtige vakantie, drie weken weg. Dat is lang geleden. Maar goed, ik voel me zo fit als een Keniaanse hardloper met ADHD. Prepare for burrrrrn out wellicht? Naah, nu even niet hoor.

Wanneer drones dromen worden

2005-11-08T19:51:00.000-08:00

Immense viooldrones die als een vloot bommenwerpers langs je hoofd scheren. Conrads Fantastic Glissando is een exercitie in extreme drone. Het rekken van één toon in het absurde doorgetrokken. Het hypnotiseert, natuurlijk, het fascineert, uiteraard, het neemt alles in beslag, uniek. Echt elke seconde wordt de toon dichter, tegen het einde lijkt hij haast te knappen, te exploderen in één groot niets. Het ultieme minimalisme misschien. In 1969 stort violinist Tony Conrad zich in Brooklyn, langs en in LaMonte Youngs fascinerende Theatre of Eternal Music (door Conrad Dream Syndicate genoemd, wie was daar nu niet graag bij geweest) op de hypnose van het minimalisme. Young heeft de ToEM opnames tot Conrads en John Cale's (ook frequent ToEM muzikant) frustratie nooit willen uitbrengen. Youngs zolder (loft) vormde de setting voor misschien wel de meest intensieve en fascinerende geluidsevenemten ooit georganiseerd. Niet zozeer happenings als wel ervaringen, zowel auraal als fysiek. Youngs fantasie leefde in een wereld rond één toon, één langgerekte noot krijgt zijn eigen vorm, creëert zijn eigen harmonie en melodie als hij maar lang genoeg aangehouden wordt. Dat is ook precies wat Conrad doet op Fantastic Glissando. De viooldrones zwellen aan tot ze immens diepe oceanen van geluid vormen. Fascinerend is zwak uitgedrukt.

Met LaMonte Young ben ik nog niet klaar, het is een aparte verschijning. Type Harley Davidson kabouter, een indrukwekkende, gevlochten sik. Lange grijze haren, verborgen onder een zwarte hoofddoek. Zijn ogen weggestopt achter een zwarte zonnenbril. Geen boventanden, volgens mij.

Leestip: alles over LaMonte Youngs ideeën, compleet met beeldmateriaal

Nutteloos feit #1

2005-11-05T06:20:00.000-08:00

Dat 'Kasimir S. Pulaski Day' van Big Black toch wel heel anders klinkt dan 'Casimir S. Pulaski Day' van Sufjan Stevens.

Hahaha oh!

2005-11-02T13:32:00.000-08:00

Als de Beatles er nooit waren geweest:

"Instead of people saying, "Hey, nice Beatles-style haircut," they'd say, "Hey, you sort of look like an asshole.""

"Instead of me fooling around on a drumset and my dad coming in and saying, "Who do you think you are--Ringo Starr?" my dad would come in and say, "Who do you think you are--a guy I have never heard of?""

@ Riff Raff

Drolplaat v/d week

2005-11-02T10:37:00.000-08:00

Jezus christus wat een ontzettende new age poepplaat is Mu, de nieuwe plaat van Jah Wobble zeg. De dubdominee van Bramwell ligt al een tijdje in Boeddha's schoot te sukkelen maar in plaats van majestueuze dubraga's van zijn bassnaren te laten rollen legt hij een heel tapijt vol new age drollen neer. Niet te harden.

platenspielerei

2005-10-31T12:24:00.000-08:00

Ja het is best wel onvoorstelbaar maar ik heb nog steeds geen platenspeler. Nu die Double Leopards plaat alleen op vinyl verkrijgbaar is moet ik er een hebben.

Mocht je er nog een op zolder hebt staan, ik kom hem wel even halen. Of anders zijn tips welkom. Moet ik een nieuwe kopen, zijn rommelmarkten de ideale plaats of misschien wel ebay of marktplaats? Waar moet ik op letten en vooral, wat gaat zoiets kosten?

Zondaggedachten

2005-10-29T06:44:00.000-07:00

foto: Steve Reichs Drumming

Simon R.:

"Even doing a record review, the temptation is irresistible to do research. It's too easy. And with longer pieces, there's always the temptation to over-research. More than anything, it's a not-so-subtle form of procrastination (you feel like you are actually working but you're actually putting off the dread moment of writing!). "

"Either way, there was an element of an un-preconceived listening experience, the music existing purely as a blank slate, a Rorsasch blot for your projections. Well, I can see the advantages of both approaches. With context and research, the writing is more informed and "authoritative"; you know what the band is trying to do, maybe, or where they fit in. On the downside, it's a far less unmediated encounter between self and sound. Anyway, as an exercise I might try and see if I can write a whole review knowing nothing at all about the record or group, in a completely insulated bubble. Most likely, that's totally impossible."

Beide citaten zijn enorm herkenbaar. Recenseren is zelden een observatie van de muziek pur sang. Een referentiekader lijkt obligaat, of op zijn minst; wel zo gemakkelijk. Het helpt om te weten dat je op het goede spoor zit. Rondneuzen op het net naar informatie of andere recensies is in feite onderzoek maar heeft ook wel iets weg van "valsspelen". Toch blijft het zo dat hoe meer kennis je hebt, hoe beter je een album op waarde kunt schatten. De passie voor muziek is één grote ontdekkingsreis. Als het goed is reis je vooruit, nooit achteruit, een pas op de plaats is óók achteruitgang. Jarenlang in hetzelfde water dobberen is niks voor mij, ik zou niet dag in dag uit de nieuwste britpopsensatie kunnen toejuichen. Ik kan ook niet eeuwig in Godspeed etc. blijven geloven. (uitzondering: Sigur Rós; meesters van een trucje dat bij mij wél kéér op kéér op kéér op etc. werkt).

Mijn reis leidt dankzij Colder langs de minimalistische paden van Reich en consorten. Charlemagne Palestine's Strumming Music is een instant classic, een tijdloze plaat die steeds meer intrigreert. Resonerende pianoklanken die steeds een beetje meer klankkleur krijgen tot het punt waarop de resonantie alleen talloze miniatuur-symfonietjes vormt. Steve Reichs Drumming, was al een tijdje een favoriet. Het is altijd een plus bij zulke muziek als je weet hoe de muziek tot stand is gekomen. Zet een cd ervan op in een willekeurige galerie en niemand zal opkijken, laat een club muzikanten het stuk live spelen in een willekeurige galerie, en buiten dat hij te klein zal zijn zal niemand meer oog voor de schilderijen hebben. Een meditatieve oefening in beweging, van laag naar hoog en van primitief naar verfijnd vloeiend. Compleet met dans. Meer dan muziek, totale beleving.

Volgende halte: Tony Conrad

..and the drone goes on and on and on

2005-10-28T06:56:00.000-07:00

En we dronen voort met het schitterende Out of One, Through One and To One van Double Leopards. Meters lange drones, zuurstofrijk, enerverend, uplifting zelfs. Halve Maen was misschien hun opus, een minimalistische symfonie van feedback, sinusgolven en kunstmatige fieldrecordings. Out of One, Through One and To One is alleen naakte drone. Puur, elegant, uplifting zelfs. Vol zuurstof. Schitterend plaatje van een band die rechtstreeks uit Utopia lijkt te komen.

Dan nog een interessant Stockhausen relaas gevonden via ILM, waar Stockhausen de gemoederen ook bezig houdt. Ik moet zeggen dat het verhaal van Hymnen me totaal niet interesseert, toch is de uitkomst in geluid fascinerender en beter te pruimen dan ik dacht. Hymnen dus, Kontakte nog eens goed uitzitten dan.

Dan nog even dit...

2005-10-26T13:02:00.000-07:00

Noumena van The Drift op Temporary Residence is een samenwerking van leden van Tarentel en Halifax Pier en klinkt ge-wel-dig. Postrock met zeer aanwezige blazers. Hier kun je wat mp3's luisteren..

De drone ad infinitum

2005-10-26T01:07:00.000-07:00

In het interview dat ik deze week met Colder had voor Gonzo verklaarde hij dat hij meer met Europese moderne componisten heeft dan met Amerikanen als Steve Reich en Terry Riley. De reden die hij daarvoor gaf was dat Amerikanen zich meer lijken beizg te houden met imponeren terwijl Europeanen als Stockhausen en Ligeti zich (dixit Colder) "meer abstract bewegen en zich meer focussen op de inhoud dan het totaalplaatje." Klinkt logisch, de Stockhausen klank is duizend maal moeilijker te behapstukken of te doorgronden dan bijvoorbeeld In C of Music For 18 Musicians. Sunn O))) zet die "Amerikaanse" lijn voort en zet daarin gelijk de volgende stappen in het Amerikaanse "imagebuilding componeren". Birchville Cat Motel uit Nieuw Zeeland is Sunns idealistische tegenhanger, substantie over vorm. De drone als ultiem middelpunt, niet onderbroken door oprispende invloeden of andere randverschijnselen die het eindresultaat soms wel degelijk in de weg staan. Sunns muziek is een plaatje, het schept een beeld. Wat Campbell Knealy doet als Birchville Cat Motel is abstract en draait puur om de diepte, graven naar het binnenste van de drone. Rondtollend om de kern, proberen die te doordringen, een opgave die nog jaren en jaren zal aanhouden want elk geluid heeft een andere intentie en dus een andere kern, die ook telkens weer kan verschillen door de intentie van de luisteraar en/of maker.

Het duurt dus even voordat je de kern van Birchville Cat Motel te pakken hebt, niet in de laatste plaats door de variatie in zijn discografie. Uitstapjes naar freejazz (The Ecstasy Trio, Celebrate Psi Phenomenon) tientallen tour en live cd-r's, een paar reguliere albums en de twee platen die me in zijn richting dreven. Het dubbelalbum Beautiful Speck Triumph (Last Visible Dog, 2004) en Chi Vampires (Celebrate Psi Phenomenon, 2005). Beautiful Speck Triumph zit tjokvol met drones van allerlei aard. Door het diverse arsenaal aan instrumenten biedt elke klankverandering weer nieuwe inzichten. Boeiend, fascinerend.

Chi Vampires is de culminatie van zowat alles wat er aan vooraf ging. De drones ademen, alles telt, de volgende seconde fascineert alweer meer dan de vorige. Als je het cheesy uitdrukt dan is dit musique concrete uit Middle Earth. De warme gloed van de pianodrones aan het eind van 'Cold Herds Travel' (Chi Vampires, 2005) illustreren de berusting van een terugreis. Door de dalen van de magistrale drones, op zoek naar de kern, eeuwig tollend terug naar de realiteit waar de titeltrack een schijnbaar rustige thuiskomst begeleid. Schijnbaar want als snel cirkelen de aardse doomriffs als een dozijn op hol geslagen drilboren in de rondte. De schaduw van Kneale's andere project, Black Boned Angel, loert daarmee al om de hoek. Black Boned Angel is een versmelting van Earth riffs met de intens prikkende electrometal van Kevin Drumm. Black Boned Angels Supereclipse klinkt dan ook als een paar miljoen wespen die hun metalen angels langzaam door je huid prikken.

BCM symboliseert voor mij de aantrekkingskracht van experimentele muziek. De fascinatie groeit almaar, het zoeken naar extremer wordt direct door Knealy ondervangen en de drones zijn onvermoeibaar in hun expressiviteit. Ik lig op de bank als je me zoekt.

Celebrate Psi Phenomenon

De taal van de Jeugd

2005-10-24T10:38:00.000-07:00

'Watskeburt' was gedoemd om gehaat te worden tot op de laatste vezel van P Dronq's Dickies. Tot op het rotte neusschot van Fur, tot op de laatste kroeshaar op Willie's pik. Maar jezus christus, liep dat even anders zeg. 'Watskeburt' verveeld nooit, de feelgood hit van het jaar. Meeflowen is tweede natuur. Furs bijdrage vloeit oppermachtig, als warme vaseline door je bilnaad. De meest gedraaide cd in mijn drie kwartier in de auto elke morgen, en weer terug. Heerlijk.

Op Parels voor de Zwijnen weten P. Fabergé, Willie Wartaal en Vieze Fur voor het eerst in de historie van Nederlandse hiphop een eigen taal te creëeren die zich kan meten met de Amerikaanse varianten van, lijn ze maar op en kies je favoriet, Snoop, Too Short, E-40, Ol' Dirty, Devin the Dude etc. Het hangt vaak tegen zijn Amerikaanse grote broers maar het is zodanig scheefgetrokken dat het in het Nederlands past en die kromme verbastering doet me breeduit grijnzen. Shit is inderdaad aan.

Ik zal eens wat voorbeelden opgraven om wat vergelijkingen te maken...

Wat is op

2005-10-23T16:10:00.000-07:00

Een hele hoop is op. Goede muziek, goede shows aan de horizon. Nieuwe banen die komen en gaan, die droombaan die niet blijkt te bestaan. Ik miste de game wel, al gaf het ook wat vrijheid. Je niet meer verplicht voelen om de zoveel dagen wat te posten is best bevrijdend. Maar wtf is een blog nu helemaal, je post er iets wanneer je zin hebt en als je in bed wil blijven liggen dan doe je dat gewoon. Respect gaat uit naar Omar, die zich aan zijn woord hield en er mee kapte na precies één jaar. Om in bed te blijven liggen. Beetje kort he, vriend. Only joking. Maar het grootste gemis van de laatste tijd is niet Omars blog, niet deze lege webstek. Niet de beperkte aanwas van nieuwe muziek in mijn soulseek folder. Niet het heengaan van mijn oma of de dood van de zomer. Wat ik mis is die glimlach in mijn bed, het eerste oogcontact bij het wakker worden. Weten dat er iemand is die naar je snakt. Dat is het grootste gemis. Nu kijk ik naar dat ongebruikte kussen, ik voel de kou als ik me omdraai. Emo dus, maar niet voor al te lang want de passie sterft nooit, opgestaan is plaatsvergaan. En toch is er de hoop, dat je iets speciaals hebt gehad staat buiten kijf, kan dat plotsklaps verdwijnen? Is het dan helemaal weg of slechts verstopt. Ik ben er niet uit, ik wil het achter me laten maar het verlangen is groot. Dat het vervaagd is een feit, maar wel een verschrikkelijk pijnlijk feit. Ik heb Schopenhauer pas ontdekt, niet de meest opbeurende filsoof. Men zegt dat hij wonderen verricht voor mensen met hartenpijntjes. Ik zag het toen niet, toen ik midden in de euforie had plaatsgenomen. De herkenning was daar maar de stof werd niet met een beamende en bescheiden glimlach verwelkomt. Ik voel het wel en ik begrijp zijn idee. Ik wil het er alleen niet mee eens zijn, hoe verleidelijk het ook is.

"Who is right, who can tell, and who gives a damn right now"

Over tot de orde van de blog dan. Ik ben ook heeeelemaal niet zo'n emo blogger. Vandaar ook dat ik het altijd bij de muziek gehouden heb en dat ook van plan ben weer te doen.
Welkom terug, zei hij dus tegen zichzelf. De passie ademt, de drang is niet te stoppen. Dus ben ik er weer, een nieuwe naam, een dubbele betekenis. Lijkt me duidelijk, neem het letterlijk en met een beetje fantasie in je op, dan heb je hem te pakken. Wat ga ik doen? De reis die immer voortduurt documenteren, nieuwe geluiden, nieuwe ervaringen. Vooral alles dat nieuw voor me is vereeuwigen op deze plek. Muziek, het leven, de kwelling, de vreugde, het plezier. HET FUCKING PLEZIER
oh!